Mr. Coffee και Mr. Fixit
του Raymond Carver
Έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Πήγαινα στη μητέρα μου να μείνω για λίγα βράδια. Αλλά μόλις έφτασα στην κορυφή της σκάλας, κοίταξα και την είδα στον καναπέ να φιλάει έναν άντρα. Ήταν καλοκαίρι. Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Η τηλεόραση έπαιζε. Αυτό είναι ένα από τα πολλά που έχουν δει τα μάτια μου.
Η μητέρα μου είναι εξήντα πέντε. Είναι μέλος ενός κλαμπ γνωριμιών για ελεύθερους. Αλλά ακόμα κι έτσι, ήταν δύσκολο. Στεκόμουν με το χέρι μου στην κουπαστή και κοιτούσα καθώς ο άντρας την φιλούσε. Τον φιλούσε κι εκείνη και η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει.
Τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα. Αλλά εκείνη την εποχή που η μητέρα μου ενέδιδε σεξουαλικά από ‘δω κι από ‘κει, εγώ ήμουν άνεργος. Τα παιδιά μου είχαν αποτρελαθεί, η γυναίκα μου είχε αποτρελαθεί. Ξενοκοιτούσε κι εκείνη. Ο τύπος που την πηδούσε ήταν ένας άνεργος αεροναυπηγός που είχε γνωρίσει στους ανώνυμους αλκοολικούς. Ήταν κι εκείνος αποτρελαμένος.
Τον έλεγαν Ρος και είχε έξι παιδιά. Περπατούσε κουτσαίνοντας εξαιτίας ενός τραύματος από πυροβολισμό που του είχε ρίξει η γυναίκα του.
Δεν ξέρω πού είχαμε το μυαλό μας τότε.
Η δεύτερη γυναίκα αυτού του τύπου είχε περάσει κι είχε φύγει κιόλας από τη ζωή του. Αλλά η πρώτη του σύζυγος ήταν εκείνη που τον είχε πυροβολήσει γιατί δεν πλήρωνε τη διατροφή. Τώρα πια του εύχομαι τα καλύτερα. Ρος. Τι όνομα! Όμως ήταν διαφορετικά τότε. Την εποχή εκείνη μίλαγα και για όπλα. Έλεγα στη γυναίκα μου, «Νομίζω ότι θα πάρω ένα Smith and Wesson.» Αλλά ποτέ δεν το έκανα.
Ο Ρος ήταν ένας μικροκαμωμένος τύπος. Αλλά όχι και πολύ μικροκαμωμένος. Είχε μουστάκι και φορούσε πάντα μια ζακέτα με κουμπιά.
Η μία του γυναίκα τον έχωσε στη φυλακή μια φορά. Το ίδιο έκανε και η δεύτερη. Έμαθα από την κόρη μου ότι η γυναίκα μου πλήρωσε την εγγύηση για να βγει. Όσο δεν άρεσε σε μένα αυτό, άλλο τόσο δεν άρεσε και στην κόρη μου την Μέλοντι. Αυτό για την εγγύηση. Δεν ήταν ότι η Μέλοντι με νοιαζόταν. Δεν νοιαζόταν για κανέναν από τους δυο μας, ούτε για τη μητέρα της ούτε για μένα. Απλώς το σοβαρό ζήτημα ήταν το ρευστό και αν ένα μέρος του πήγαινε στον Ρος, θα έμενε ακόμα λιγότερο για τη Μέλοντι. Οπότε ο Ρος είχε μπει στη μαύρη λίστα της Μέλοντι. Επίσης, δεν χώνευε τα παιδιά του, και το γεγονός ότι ήταν τόσο πολλά. Αλλά σε γενικές γραμμές η Μέλοντι έλεγε ότι ο Ρος ήταν εντάξει τύπος.
Μέχρι που της είχε πει και τη μοίρα της μια φορά.
Αυτός λοιπόν ο Ρος περνούσε τον καιρό του κάνοντας μερεμέτια, τώρα που δεν είχε σταθερή δουλειά. Αλλά είχα δει το σπίτι του απ’ έξω. Ήταν ένα χάλι μαύρο. Σαβούρα παντού. Δύο κλεμμένες Πλύμουθ στην αυλή.
Στην αρχή της ιστορίας που είχε παιχτεί ανάμεσά τους, η γυναίκα μου ισχυριζόταν ότι ο τύπος έκανε συλλογή από μεταχειρισμένα αυτοκίνητα-αντίκες. Αυτά ακριβώς ήταν τα λόγια της, «αυτοκίνητα-αντίκες». Ήταν όμως απλώς σαράβαλα.
Είχα το νούμερο του τηλεφώνου του. Mr. Fixit.
Παρ’ όλα αυτά, είχαμε κάποια κοινά, ο Ρος κι εγώ, και ήταν περισσότερα από μόνο μια γυναίκα. Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να φτιάξει την τηλεόραση όταν έκανε τα δικά της και χάναμε την εικόνα. Ούτε εγώ μπορούσα να τη φτιάξω. Είχαμε ήχο αλλά όχι εικόνα. Αν θέλαμε ειδήσεις, έπρεπε να καθίσουμε γύρω από την οθόνη και να ακούμε.
Ο Ρος και η Μύρνα γνωρίστηκαν όταν η Μύρνα προσπαθούσε να μείνει νηφάλια. Πήγαινε στις συναντήσεις, θα έλεγα τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα. Πηγαινοερχόμουν κι εγώ εκεί. Αλλά όταν η Μύρνα γνώρισε τον Ρος, εγώ είχα βγει έξω και έπινα το πέμπτο της ημέρας. Η Μύρνα πήγαινε στις συναντήσεις και μετά πήγαινε στο σπίτι του Mr. Fixit για να του μαγειρέψει και να καθαρίσει. Σε αυτόν τον τομέα τα παιδιά του δεν πρόσφεραν καμία βοήθεια. Κανένας δεν σήκωνε το χέρι του στο σπίτι του Mr. Fixit, εκτός από τη γυναίκα μου, όταν ήταν εκεί.
Όλα αυτά συνέβησαν όχι πολύ καιρό πριν, έχει σχεδόν τρία χρόνια. Ήταν κάτι το απίστευτο εκείνο τον καιρό.
Άφησα τη μητέρα μου με τον άντρα στον καναπέ της και έκανα μια βόλτα με το αυτοκίνητο για λίγο. Όταν έφτασα σπίτι, η Μύρνα μού έκανε καφέ.
Πήγε στην κουζίνα να τον φτιάξει, ενώ εγώ περίμενα ώσπου άκουσα το νερό της βρύσης να τρέχει. Τότε έψαξα κάτω από το μαξιλάρι κι έβγαλα το μπουκάλι.
Νομίζω πως η Μύρνα πραγματικά τον αγαπούσε αυτόν τον άντρα. Αλλά είχε κι αυτός κάτι άλλο που έτρεχε παράλληλα -μια εικοσιδυάχρονη που την έλεγαν Μπέβερλι. Μια χαρά τα πήγαινε ο Mr. Fixit για μικροκαμωμένος που φορούσε ζακέτα με κουμπιά.
Ήταν γύρω στα τριανταπέντε όταν άρχισε να πιάνει πάτο. Έχασε τη δουλειά του και έπιασε το ποτό. Τον κορόιδευα όταν μου δινόταν η ευκαιρία. Αλλά δεν τον κοροϊδεύω πια.
Ο Θεός μαζί σου, να σε φυλάει Mr. Fixit.
Είπε στη Μέλοντι ότι είχε δουλέψει για τις αποστολές στο φεγγάρι. Είπε στην κόρη μου ότι ήταν στενός φίλος με τους αστροναύτες. Της είπε ότι θα τη σύστηνε στους αστροναύτες μόλις έρχονταν στην πόλη.
Μιλάμε για μια σύγχρονη επιχείρηση εκεί πέρα, το μέρος αυτό της αεροδιαστημικής, όπου δούλευε παλιά ο Mr. Fixit. Το έχω δει. Ουρές στην καφετέρια, τα εστιατόρια για τα υψηλόβαθμα στελέχη και πάει λέγοντας. Καφετιέρες Mr. Coffee σε όλα τα γραφεία.
Mr. Coffee και Mr. Fixit.
Η Μύρνα λέει ότι ενδιαφερόταν για την αστρολογία, τις αύρες, το Ι Τσινγκ, τέτοια πράγματα. Δεν αμφιβάλλω ότι αυτός ο Ρος ήταν έξυπνος και ενδιαφέρων τύπος όσο και οι περισσότεροι από τους πρώην φίλους μας. Είπα στη Μύρνα ότι ήμουν σίγουρος πως δεν θα είχε δείξει ενδιαφέρον για κείνον αν δεν ήταν.
Ο πατέρας μου πέθανε στον ύπνο του, μεθυσμένος, πριν από οκτώ χρόνια. Ήταν μεσημέρι Παρασκευής και ήταν πενηντατεσσάρων. Ήρθε στο σπίτι από τη δουλειά στο πριονιστήριο, πήρε λίγο λουκάνικο από το ψυγείο για το πρωινό του και κατέβασε ένα λίτρο Four Roses.
Η μητέρα μου καθόταν εκεί, στο ίδιο τραπέζι. Προσπαθούσε να γράψει ένα γράμμα στην αδερφή της στο Little Rock. Εντέλει, ο πατέρας μου σηκώθηκε και πήγε στο κρεβάτι. Η μητέρα μου έλεγε ότι ποτέ δεν έλεγε καληνύχτα. Μόνο που ήταν πρωί φυσικά, εννοείται.
«Γλυκιά μου», είπα στη Μύρνα το βράδυ που ήρθε στο σπίτι. «Έλα να αγκαλιαστούμε λίγο και μετά μας φτιάχνεις ένα ωραίο δείπνο.»
Η Μύρνα είπε, «Πλύνε τα χέρια σου.»
