Οι εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πια διεξαχθεί και ο Τραμπ είναι ο νικητής και ο 47ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Βρυξέλλες συστήνουν «ψυχραιμία», σύσταση που στις περισσότερες περιπτώσεις έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Πολλοί ακόμη «πέφτουν από τα σύννεφα». Σε αυτούς θα ήταν σώφρον να συστήσει κανείς τον επαναπατρισμό τους σε αυτά, μιας και το προεκλογικό κλίμα ανάμεσα στους ψηφοφόρους ήταν όχι μόνο υπέρ του Τραμπ αλλά και εναντίον της Χάρις, με τα προγνωστικά (και όχι την πρόθεση ψήφου) των απλών ψηφοφόρων να προβλέπουν τη νίκη του Τραμπ ακόμη και ανάμεσα στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους των Δημοκρατικών. Ο Τραμπ έδωσε έμφαση σε οικονομία και ασφάλεια, προαναγέλλοντας λύσεις που ακούστηκαν σαφείς αν και απλουστευτικές, πράγμα που προφανώς είχε ανάγκη να ακούσει ο μέσος ψηφοφόρος.
Χρήση παλιότερων μορφών ενέργειας που θα επαναφέρουν την οικονομία στις ΗΠΑ και άρα θα συντελέσουν στη δημιουργία θέσεων εργασίας και κλείσιμο συνόρων με μαζικές απελάσεις ήταν δύο από τα δυνατά χαρτιά του Τραμπ, που σε συνδυασμό με τη συμπάθεια που προκλήθηκε από τις δύο απόπειρες δολοφονίας τον έφεραν κοντά και τελικά στη νίκη. Η δε συσπείρωση του Hollywood αλλά και της πληττόμενης από το σκάνδαλο του P. Diddy και απαξιωμένης μουσικής βιομηχανίας υπέρ της Χάρις, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα, μια που το σώμα των ψηφοφόρων δεν δείχνει να ταυτίζεται με τα διαφορετικά μέτρα και σταθμά της ζωής των αστέρων, που προφανώς ζουν μια εντελώς διαφορετική συνθήκη από τον μέσο εργαζόμενο Αμερικανό, και η πρόσφατη δαιμονοποίηση ποπ αστέρων όπως η Beyoncé και η JLo μάλλον λειτούργησε αποτρεπτικά και όχι υποστηρικτικά όπως ήταν η πρόθεση στην προεκλογική εκστρατεία της Κ. Χάρις.
Φυσικά στην εξωτερική πολιτική όλοι περιμένουν να δουν τι θα συμβεί στην Ουκρανία μετά την εξαγγελία του Τραμπ ότι θα τερμάτιζε τον πόλεμο μέσα σε 24 ώρες. Εξίσου αμφιλεγόμενη είναι και η σχέση του νέου προέδρου με τον Μπένιαμιν Νεντανιάχου και ο προβληματισμός που προκαλεί με τον ρόλο που θα παίξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Στα καθ’ ημάς, προβληματισμός υπάρχει για τη σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία λόγω της σχέσης των Τραμπ και Ερντογάν, που μοιράζονται μια κοινή κοσμοαντίληψη αλλά και κατά κάποιον τρόπο κοινή πολιτική ιδιοσυγκρασία.
Παρά τα μελανά σημεία των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας, όπως η αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους της Συρίας, οι σχέσεις παραμένουν ισχυρές και ο δίαυλος επικοινωνίας πολύ πιο ισχυρός μέσω της προσωπικής επικοινωνίας (ακόμη και στην περίοδο ύφεσης των σχέσεων, οι δύο ηγέτες κράτησαν μια δίοδο επικοινωνίας μέσω των γαμπρών τους Τζ. Κούσνερ και Μπ. Αλμπαϊράκ, εισάγοντας μάλιστα στη βιβλιογραφία των διεθνών σχέσεων τον όρο «διπλωματία των γαμπρών») που διαρρήχθηκε κατά τη διακυβέρνηση Μπάιντεν-Χάρις. Σε κάθε περίπτωση, η εστίαση της περιφερειακής πολιτικής στο Ισραήλ προφανώς θα επηρεάσει και την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο.
