Η συνάντηση, 1967. Λάδι σε καμβά, 60 x 80 εκ.
Ίδρυμα Γουλανδρή: ως τις 4 Οκτωβρίου τα κρυμμένα έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη
Μια βαθιά προσωπική «σύνοψη» της καλλιτεχνικής του διαδρομής παρουσιάζει ο Γιάννης Ψυχοπαίδης στο Ίδρυμα Β&Ε Γουλανδρή, μέσα από το αφιέρωμα «Τοπία της μνήμης. Αυτά που κράτησα», που ξεκίνησε τον Μάιο και συνεχίζεται μέχρι τις 4 Οκτωβρίου. Μακριά από τη λογική μιας τυπικής αναδρομικής παρουσίασης, η έκθεση συγκεντρώνει 70 επιλεγμένα έργα που καλύπτουν το διάστημα από το 1962 έως και τις μέρες μας, λειτουργώντας ως ένας αναστοχαστικός απολογισμός. Πρόκειται για ένα μοναδικό οδοιπορικό στο έργο του κορυφαίου δημιουργού, η δημιουργικότητα του οποίου σφράγισε την εγχώρια εικαστική σκηνή των μεταπολεμικών και σύγχρονων χρόνων.
Τα έργα που φιλοξενούνται στο Ίδρυμα Γουλανδρή αποτελούν προϊόν μιας αυθόρμητης ανάγκης του καλλιτέχνη να περιφρουρήσει κομμάτια της δουλειάς του, τα οποία λειτουργούσαν για τον ίδιο ως πηγή έμπνευσης και σταθερό στήριγμα σε κάθε νέο του ξεκίνημα. Αυτή η «ιδιωτική κληρονομιά», που παρέμενε για χρόνια στο εργαστήριό του, οργανώθηκε σε 20 θεματικούς σταθμούς με τη συνεργασία του επιμελητή Κυριάκου Κουτσομάλλη και των ανθρώπων του μουσείου. Μέσα από αυτή τη δομή, οι 70 επιλεγμένες δημιουργίες συνθέτουν ένα χρονολογικό οδοιπορικό που φέρνει στο φως τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού.
Πορτραίτο - Ροή, 1998. Λάδι σε καμβά, 60 x 80 εκ.
Η πεποίθηση ότι η καλλιτεχνική δημιουργία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ιστορικό γίγνεσθαι αποτελεί τον πυρήνα του έργου του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Μέσα από τη δουλειά του, γινόμαστε μάρτυρες μιας διαρκούς κοινωνικής και πολιτικής καταγραφής, όπου ο νεορεαλισμός μετατρέπεται σε όπλο κριτικής απέναντι στην εξουσία, τον άκρατο εκβιομηχανισμό, τη βία και την κυριαρχία του υπερκαταναλωτισμού κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Αυτή η αιχμηρή ματιά τροφοδοτήθηκε από τη μοναδική του ικανότητα να γεφυρώνει τις ευρωπαϊκές του καταβολές με την ελληνική παράδοση, διατηρώντας την αυτονομία και των δύο κόσμων σε μια προσωπική ταυτότητα που δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται.
Ο ίδιος ο δημιουργός έχει μιλήσει για τις πρώτες αναμνήσεις της εικαστικής του διαδρομής όταν στα πέντε του χρόνια μια αυθόρμητη περιέργεια και η επαφή με το έργο του Βίκτορος Ουγκώ τον ώθησαν να ζωγραφίσει τις ηθικές συγκρούσεις των Αθλίων. Μεγαλώνοντας, η πορεία του επηρεάστηκε καθοριστικά από τα μεγάλα ονόματα της Γενιάς του '30. Ωστόσο, η δική του φωνή γεννήθηκε μέσα από τη ρήξη με το παρελθόν, στηριζόμενη στην πεποίθηση ότι η κατανόηση της τέχνης προϋποθέτει την ανατομή της. Έτσι, μέσα από αναφορές στην παγκόσμια κληρονομιά, ο Ψυχοπαίδης κατάφερε τελικά να διαμορφώσει το δικό του αναγνωρίσιμο στίγμα.
Γυναίκα στο μπαλκόνι, 1962. Λάδι, 54 x 44 εκ.
Οι 20 ενότητες που συνθέτουν το αφιέρωμα «Τοπία της μνήμης. Αυτά που κράτησα» λειτουργούν ως ένας κώδικας αποκρυπτογράφησης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από το σπάνιο βλέμμα του δημιουργού. Η ουσία της δουλειάς του Γιάννη Ψυχοπαίδη αποκαλύπτεται στον τρόπο με τον οποίο τα έργα του αποτυπώνουν τις κοινωνικοπολιτικές εντάσεις, ξεκινώντας από τη βίαιη διακοπή της μεγάλης καλλιτεχνικής άνθισης των προδικατορικών χρόνων. Από την εποχή που πρωτοστάτησε στο κίνημα των Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών μέχρι τις πρόσφατες δημιουργίες του, η τέχνη του παραμένει μια συνεχής διεκδίκηση της δικαιοσύνης. Αυτό το διαχρονικό αφήγημα χτίζεται άλλοτε με φωτογραφίες πολαρόιντ και προσωπικά βιώματα και άλλοτε με το ανθρώπινο τραύμα, υπαινιγμούς και εικόνες από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αποδεικνύοντας την αντοχή του έργου του στον χρόνο.
Μην τη χάσετε!
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 4 Οκτωβρίου.
Το εξώφυλλο, 1970. Λάδι σε καμβά, 32 x 24 εκ.
