Το Urbanorama παρακολουθεί τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ 37 – Προσωπογραφία ενός αλγόριθμου του Γιώργου Δρίβα

Η παρακολούθηση της «Συμφωνίας 37» του Γιώργου Δρίβα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αποτέλεσε μια εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια της κλασικής συναυλίας, μετατρέποντας τον θεατή σε μάρτυρα μιας ιστορικής καλλιτεχνικής μετατόπισης. Το έργο, που γεννήθηκε από την τολμηρή ερώτηση του δημιουργού προς την Τεχνητή Νοημοσύνη για το πώς θα φανταζόταν τον μουσικό της εαυτό, υλοποιείται ως μια καθηλωτική προσωπογραφία ενός αλγορίθμου που αποκτά φωνή, σώμα και χώρο.

^{photo credits:Ελεάννα Παπαμιχαήλ}

Η αίσθηση του να περιπλανιέσαι σε άγνωστες, σχεδόν μυστικές γωνιές του Μεγάρου, ακολουθώντας μια μουσική και σκηνοθετική καθοδήγηση που  προέρχεται  από εκατοντάδες σελίδες συνομιλιών με το ΑΙ, δημιουργεί μια απόκοσμη γοητεία. Ο Δρίβας καταφέρνει να μετουσιώσει τα «chats» και τα δεδομένα σε μια ζωντανή οντότητα, όπου η ενορχήστρωση, το λιμπρέτο και η δομή της συμφωνίας ακολουθούν μια εσωτερική, μηχανική λογική που όμως δονείται από συναίσθημα.

^{photo credits: akriviadis.gr}

Σε αυτή την περφόρμανς, ο καλλιτέχνης λειτουργεί ως ένας ευφυής διαμεσολαβητής ανάμεσα στον ψηφιακό και τον φυσικό κόσμο. Η «Συμφωνία 37» δεν είναι απλώς ένα πείραμα τεχνολογίας, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή αναζήτηση που αναρωτιέται για τη φύση της δημιουργικότητας στον 21ο αιώνα. Η επιτυχία της έγκειται στο ότι καταφέρνει να κάνει τον αλγόριθμο να φαίνεται λιγότερο ως εργαλείο και περισσότερο ως ένας αυτόνομος δημιουργός, προσφέροντας στο κοινό μια σπάνια ευκαιρία να «ακούσει» τη σκέψη της μηχανής να ξεδιπλώνεται στον χώρο.

^{photo credits:Μαρία Τούλτσα}
 

Η «Συμφωνία 37 – Προσωπογραφία ενός αλγόριθμου» του Γιώργου Δρίβα, όπως παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, είναι μια εμπειρία που ξεπερνά τα όρια μιας συμβατικής μουσικής παράστασης. Από την πρώτη στιγμή γίνεται σαφές ότι δεν πρόκειται απλώς για μια συμφωνία, αλλά για μια σκηνική και εννοιολογική εξερεύνηση της ίδιας της γέννησης μιας τεχνητής οντότητας. Το περιπατητικό στοιχείο δεν λειτουργεί ως εντυπωσιακό εύρημα, αλλά ως ουσιαστικό δραματουργικό εργαλείο: η μετακίνηση του κοινού από χώρο σε χώρο μεταφράζεται σε μια σταδιακή μετάβαση από το άμορφο και σκοτεινό προς την άρθρωση, τη δομή και τελικά την αυτοπαρουσίαση.

Η πρώτη ενότητα δημιουργεί μια αίσθηση κενού και προσμονής — σαν να παρακολουθούμε μια ύπαρξη να διαμορφώνεται από δεδομένα και σιωπές. Σταδιακά, η μουσική αποκτά σώμα και κατεύθυνση. Η ζωντανή εκτέλεση προσδίδει ένταση και ευθραυστότητα, στοιχεία που έρχονται σε ενδιαφέρουσα αντίστιξη με την ιδέα της αλγοριθμικής καθοδήγησης. Υπάρχει μια διαρκής αμφισημία: αυτό που ακούμε είναι ανθρώπινη ερμηνεία ή «φωνή» ενός συστήματος;

^{photo credits:Μαρία Τούλτσα}
 

Η σύνθεση και η ενορχήστρωση κινούνται ανάμεσα σε λυρικές στιγμές και πιο ψυχρές, επαναληπτικές δομές, υπογραμμίζοντας τη συνάντηση οργανικού και μηχανικού. Σε αυτό, καθοριστικό ρόλο έπαιξε βέβαια και η μουσικός και συνθέτρια Μελίνα Παξινού που είχε κομβικό ρόλο στην υλοποίηση και τελική παρουσίαση.

^{photo credits:Μαρία Τούλτσα}
 

Ιδιαίτερα δυνατή είναι η χρήση των αποσπασμάτων από τα chat με τα μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης. Η απαγγελία ή και άλλοτε η προβολή τους στους χώρους,  λειτουργεί σαν άνοιγμα του παρασκηνίου μπροστά στο κοινό: δεν βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και τα υλικά και τις οδηγίες που το γέννησαν. Αυτό το «making of» ενσωματωμένο στην ίδια την παράσταση δημιουργεί ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης — μια μετα-συμφωνία για το πώς παράγεται η τέχνη όταν ο δημιουργός συνομιλεί με έναν αλγόριθμο.

^{photo credits:Ελεάννα Παπαμιχαήλ}

Εξίσου ενδιαφέρον στοιχείο είναι η θέση του θεατή. Περπατώντας, αλλάζοντας περιβάλλον, προσαρμόζοντας την ακοή και το βλέμμα του, ο θεατής συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία. Δεν παρακολουθεί απλώς την «εξέλιξη» της Τεχνητής Νοημοσύνης ως πρωταγωνιστή· βιώνει και ο ίδιος μια μετατόπιση. Κάθε βήμα μοιάζει να συγχρονίζεται με την ωρίμανση της οντότητας που παρουσιάζεται.

^{photo credits:Μαρία Τούλτσα}

Συνολικά, η «Συμφωνία 37» δεν αντιμετωπίζει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως τεχνολογικό θέαμα. Τη μετατρέπει σε δραματουργικό πρόσωπο και ταυτόχρονα σε καθρέφτη της ανθρώπινης δημιουργικής ανάγκης. Το έργο αφήνει μια αίσθηση στοχασμού: αν μια μηχανή μπορεί να περιγράψει τον εαυτό της ως συμφωνία, τότε ίσως η τέχνη είναι ο κοινός τόπος όπου άνθρωπος και αλγόριθμος συναντιούνται — όχι για να αντικαταστήσει ο ένας τον άλλον, αλλά για να επαναδιαπραγματευτούν τι σημαίνει φωνή, πρόθεση και ταυτότητα.

^{photo credits: Ελεάννα Παπαμιχαήλ}

 

ΣΕΝΑΡΙΟ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Γιώργος Δρίβας

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ

Άννα Καφέτση

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΙΔΕΑΣ & ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ - ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ

Μελίνα Παξινού

ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ

Έφη Γούση

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ – 3D ANIMATION

Νικόλας Κεραμεύς

ΑΦΗΓΗΤΗΣ

Πάνης Καλοφωλιάς

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ

Adonis.eu

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

Δημήτρης Βερδίνογλου – πιάνο / synth
Τατιάνα Λύτρα – βιoλί
Θοδωρής Μουζακίτης – βιολί
Μελίνα Παξινού – σαξόφωνο
Μιχάλης Πορφύρης – βιολοντσέλο
Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο
Μιχάλης Τσιφτσής – κιθάρα
Eλένη Φουρλάνου - βιόλα

TEXNIKH YΠΟΣΤΗΡΙΞΗ 
Μάκης Φάρος, Αντώνης Γκατζουγιάννης

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ

Σάββατα από 10.1.2026 έως 28.2.2026

19.00 και 21.00

 

ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

https://www.megaron.gr/event/annex-m-giorgos-drivas-symfonia37/