Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: το πολιτιστικό ραντεβού του καλοκαιριού
Συμπληρώνοντας δύο δεκαετίες παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα, η Πειραιώς 260 υποδέχεται το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 με μια ριζοσπαστική προσέγγιση. Υπό τη νέα καλλιτεχνική διεύθυνση του Μιχαήλ Μαρμαρινού, οι φετινές εκδηλώσεις στον βιομηχανικό αυτό χώρο διαμορφώνουν ένα ενιαίο καλλιτεχνικό σύμπαν. Η φιλοσοφία του βασίζεται στα «Μυστήρια Μετάβασης» και την τεχνογνωσία που αποκόμισε ο δημιουργός από την Ελευσίνα. Αντί για τους κλασικούς διαχωρισμούς ανάμεσα στα καλλιτεχνικά είδη, η διοργάνωση προτείνει μια δυναμική, υβριδική εμπειρία όπου η εικόνα, ο ήχος, η κίνηση και ο λόγος αλληλεπιδρούν αδιάκοπα, αντιμετωπίζοντας την τέχνη ως μια ζωντανή κατάσταση.
Μιχαήλ Μαρμαρινός
Φέτος, το πρόγραμμα του Φεστιβάλ κάνει μια ενδιαφέρουσα διαδρομή: ξεκινά από το παραδοσιακό θέατρο και ανοίγεται σταδιακά σε πιο σύγχρονες, πειραματικές μορφές τέχνης. Η μουσική, οι ζωντανές performances και οι εκθέσεις ενώνονται απόλυτα μεταξύ τους. Για παράδειγμα, το "Video Ensemble" του Sergey Khismatov και η βιντεο-εγκατάσταση "THEATRE" δείχνουν ακριβώς αυτό το πάντρεμα, μετατρέποντας μάλιστα την ίδια τη θεατρική πράξη σε ένα ζωντανό σινε-ντοκιμαντέρ.
"Video Ensemble" του Sergey Khismatov
Οι εκδηλώσεις απλώνονται φέτος παντού, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό χάρτη εμπειριών. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο κήπος με τις δημιουργίες των "Objects of Common Interest" που ενώνει τα διάφορα σημεία, ενώ οι μεταμεσονύκτιες προβολές του "Έναστρου ουρανού" δίνουν ζωή στη νύχτα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ακόμα και τα μεταμεσονύκτια live "ΑFTER" στην Πλατεία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της μεγάλης γιορτής, αφού η μουσική ξεκινά από τζαζ πειραματισμούς και καταλήγει σε ένα μεγάλο παραδοσιακό γλέντι για το φινάλε.
Μέσα σε αυτή την πολυσύνθετη καλλιτεχνική πραγματικότητα, αναδεικνύονται ιδιαίτερα ορισμένες ενότητες που εστιάζουν στην κοινωνική πραγματικότητα και την ιστορική μνήμη. Από τη μία πλευρά, η τιμητική αναφορά στον Γιώργο Λούκο στρέφει την προσοχή σε μια περίοδο που καθόρισε την πορεία της διοργάνωσης. Από την άλλη, το πρότζεκτ "Φωνές του Ιράν" εισάγει στο φεστιβάλ ένα έντονο στοιχείο επίκαιρου πολιτικού προβληματισμού.
Γιώργος Λούκος
Τελικά, η διοργάνωση υιοθετεί τη γνωστή φιλοσοφία του Μαρμαρινού από την Ελευσίνα, όπου τίποτα δεν μένει στάσιμο. Η προετοιμασία μπερδεύεται με την ίδια την παράσταση, και η μουσική με το θέατρο, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα. Το Φεστιβάλ λειτουργεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός που ακολουθεί πιστά τον ρυθμό της σύγχρονης τέχνης.
Μάιος και Ιούνιος στην Πειραιώς 260
Κατά την περίοδο του Μαΐου και του Ιουνίου, η Πειραιώς 260 μετατρέπεται σε ένα πεδίο καλλιτεχνικής συνεύρεσης για εγχώριες και παγκόσμιες παραγωγές θεάτρου, μουσικής και performance, δίνοντας έμφαση σε πρωτότυπες δημιουργίες και διασκευές κειμένων. Η αυλαία ανοίγει στα τέλη Μαΐου (29/05) και την 1η Ιουνίου με το πρωτοποριακό έργο «Σλήμαν ΙΙΙ» του Heiner Goebbels, μια παραγωγή που συνδυάζει τις παραστατικές τέχνες με τη μουσική. Στα τέλη του μήνα (30/06), το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το εμβληματικό «Einstein on the Beach» των Robert Wilson και Philip Glass. Το έργο, που άλλαξε την πορεία της όπερας, παρουσιάζεται σε μορφή συναυλίας υπό τη διεύθυνση του Tom De Cock, με τη συμμετοχή του Ictus Ensemble και του Collegium Vocale Gent. Πρόκειται για μια αφαιρετική αποτύπωση των κορυφαίων στιγμών του 20ού αιώνα μέσα από τη μινιμαλιστική μουσική του Glass και την ερμηνεία της Vega.
«CARCOMA» της Αλεξίας Παραμύθα
Στις αρχές Ιουνίου (01-02/06), η Afsaneh Mahian σκηνοθετεί το έργο «The Child» της Nagmeh Samini, εμπλουτίζοντας την ενότητα «Φωνές του Ιράν» με μια έντονα ανθρωποκεντρική και πολιτική ματιά. Η ανάδειξη της σύγχρονης παραγωγής συνεχίζεται στις 5 Ιουνίου με το «CARCOMA» της Αλεξίας Παραμύθα, το οποίο αντλεί την έμπνευσή του από το κείμενο της Layla Martínez. Αμέσως μετά, το διήμερο 6 και 7 Ιουνίου, το ενδιαφέρον στρέφεται στην ελληνική σκηνή μέσω της πλατφόρμας Gen 260. Εκεί παρουσιάζονται οι νέες προτάσεις των Γιάννη Μαυριτσάκη («GRAUTS»), Γιάννη Διδασκάλου («όμικρονγιώτα») και Άρη Κακλέα, ο οποίος μεταφέρει στο θέατρο το γνωστό έργο του Peter Handke «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι».
Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι, Άρης Κακλέας
Το τετραήμερο από τις 8 έως τις 11 Ιουνίου, το ενδιαφέρον στρέφεται στην παράσταση «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» του Δημήτρη Χατζή. Η Στεφανία Γουλιώτη υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία, ενώ μοιράζεται τη σκηνή με τον Φώτη Στρατηγό. Η συγκεκριμένη παραγωγή αποτελεί τον πυρήνα μιας ευρύτερης θεματικής ενότητας που βασίζεται σε λογοτεχνικά κείμενα. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται οι προτάσεις της Αρίστης Τσέλου με το «Πώς κατοικώ», του Πάνου Ηλιόπουλου με το «Τούνελ» (εμπνευσμένο από το έργο του Friedrich Dürrenmatt), καθώς και του Δημήτρη Τσικούρα με «Το παραμύθι των λύκων».
Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ του Δημήτρη Χατζή
Στο μέσο του μήνα, η τέχνη του χορού αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο με την παράσταση «MÁM» (10-11/06) από τον Michael Keegan-Dolan και το σχήμα Teaċ Daṁsa, προσδίδοντας μια συλλογική και μυσταγωγική ατμόσφαιρα στη διοργάνωση. Λίγο αργότερα, στις 13 Ιουνίου, το πρόγραμμα περιλαμβάνει την προβολή ενός ντοκιμαντέρ που υπογράφει ο Ηλίας Γιαννακάκης. Το συγκεκριμένο οπτικοακουστικό έργο αποτελεί έναν φόρο τιμής στον Γιώργο Λούκο, με αφορμή τη συμπλήρωση δύο δεκαετιών από το 2006, όταν και ανέλαβε τα ηνία του θεσμού.
MÁM του Michael Keegan-Dolan
Την ίδια μέρα επιστρέφει και το «Τροχόσπιτο», μια φωτεινή, μετακινούμενη σκηνή φτιαγμένη από πλεξιγκλάς. Την ιδέα είχε εμπνευστεί η Όλια Λαζαρίδου και την υλοποίησε σχεδιαστικά ο Σωκράτης Σωκράτους. Με τη στήριξη του Γιώργου Λούκου, αυτό το όχημα γύριζε κάποτε στις λαϊκές γειτονιές για να φέρει την τέχνη κοντά σε ανθρώπους που δεν είχαν εύκολη πρόσβαση σε αυτήν. Αν και έμεινε για καιρό κλειστό, αυτό το ιδιαίτερο «γκατζετάκι» ζωντανεύει ξανά φέτος στον Κήπο της Πειραιώς 260. Με το αισιόδοξο σύνθημα «Μη μου στενοχωριέσαι», έρχεται να ομορφύνει τις νύχτες του καλοκαιριού, ενώ στα μελλοντικά του σχέδια είναι και τα ταξίδια εκτός Ελλάδας.
Αμέσως μετά, το πρόγραμμα εμπλουτίζεται με παραγωγές που διερευνούν τη σχέση ανάμεσα στην ακουστική εμπειρία και την ομιλία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παρουσίαση του έργου «Προσωδία» της Nicoline van Harskamp (14-15/06). Στο ίδιο πλαίσιο, στις 16 Ιουνίου, ακολουθεί η πρόταση «TEMPI» του Ορέστη Καραμανλή, μια δημιουργία που επικεντρώνεται στην έννοια του ρυθμού και στη σωματική αντίληψη του θεατή.
«TEMPI» του Ορέστη Καραμανλή
Στα μέσα Ιουνίου, το πρόγραμμα στρέφεται σε πιο μοντέρνες και ζωντανές performances. Αρχικά, στις 14 και 15 Ιουνίου, ο Γιώργος Βαλαής μάς προσκαλεί στο «Stores», μια παράσταση που ψάχνει τι σημαίνει τελικά ομορφιά και ευτυχία. Αμέσως μετά, στις 16 και 17 Ιουνίου, ο Jaha Koo έρχεται με το «Haribo Kimchi», μια πολύ προσωπική performance που κουβαλάει έντονα τα βιώματα και τις παραδόσεις της δικής του κουλτούρας.
«Stores» του Γιώργου Βαλαή
Το διήμερο 20 και 21 Ιουνίου, η μουσική δημιουργία αποκτά ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο μέσω της σύμπραξης του Nadar Ensemble με τον Michael Beil στο έργο «Hide to show», μια παραγωγή που ισορροπεί ανάμεσα στη θεατρική πράξη και τη συναυλία. Παράλληλα, η street κουλτούρα κατακλύζει την Πλατεία με το «Badke (remix)» των Amir Sabra και Ata Khatab, καθώς και με τη διεξαγωγή του 6ου Athens Festival Urban Dance Contest. Αμέσως μετά, η έμφαση μετατοπίζεται από τον γραπτό λόγο στην καθαρή επιτελεστικότητα, μέσα από έργα που επικεντρώνονται στη σωματική έκφραση, τη φωνή και την ψηφιακή αποτύπωση: το «NOD» του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου (21-22/06), οι «Πρόγονοι» της Εύας Στεφανή (23/06) και το Voice Lab της Frauke Aulbert (24/06).
«NOD» του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου
Στη συνέχεια του προγράμματος (22-24/06), ο Αλέξανδρος Μιστριώτης προτείνει μια φιλοσοφική ανάγνωση του αρχαίου στοχασμού με την παραγωγή «Η Ζ' Επιστολή ή ο απογοητευμένος Πλάτωνας», δίνοντας τη σκυτάλη σε κορυφαίες παγκόσμιες συμμετοχές που κλείνουν τον μήνα. Συγκεκριμένα, στις 27 και 28 Ιουνίου, ο Kurō Tanino πραγματοποιεί την παρθενική του εμφάνιση στα ελληνικά δρώμενα με το έργο «Sleeping Fires». Η αυλαία του Ιουνίου (28-30/06) πέφτει με την Angélica Liddell και το αιρετικό, τελετουργικό «Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying», μια δημιουργία που αντλεί τη θεματική της από την προσωπικότητα του Yukio Mishima.
«Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying»
Στις 28 Ιουνίου, ο Μάνος Τσαγκάρης—πολυδιάστατος δημιουργός και πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου—παρουσιάζει τη lecture performance «Reinventing the wheel», συνθέτοντας έναν αυθόρμητο ηχητικό κόσμο που ενώνει την ομιλία, τα βίντεο και τους εξωτερικούς ήχους. Την ίδια βραδιά, το Quatuor Diotima τιμά τον Γιώργο Απέργη, ερμηνεύοντας συνθέσεις του ίδιου, καθώς και των Τζώρτζη και Λίγκετι. Ο μήνας ολοκληρώνεται με εγχώριο πρόσημο, καθώς από τις 30 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου, ο Θέμης Πάνου και η Βίλια Χατζοπούλου ανεβάζουν το «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα», επισφραγίζοντας ένα πρόγραμμα με έντονο πολιτικό, πειραματικό και ποιητικό χαρακτήρα.
Ιούλιος στην Πειραιώς 260
Ο Ιούλιος στην Πειραιώς 260 δεν είναι απλώς ένα άθροισμα από παραστάσεις, αλλά ένα ζωντανό περιβάλλον που σε κρατά εκεί από το απόγευμα μέχρι αργά τη νύχτα. Μεγάλα ονόματα από το εξωτερικό, πολιτικά μηνύματα, πολύς σύγχρονος χορός και παράλληλα events (όπως προβολές και τα live "AFTER") γεμίζουν τις καλοκαιρινές μας μέρες. Ο μήνας μπαίνει δυναμικά την 1η και 2η Ιουλίου με τον Armin Hokmi, που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το «Shiraz», μέρος του κύκλου «Φωνές από το Ιράν». Επτά χορευτές κινούνται ταυτόχρονα μαζί και χώρια, παρασυρμένοι από έναν δυνατό, βιομηχανικό ρυθμό που μπλέκεται με παραδοσιακούς ιρανικούς ήχους, δημιουργώντας μια σχεδόν εκστατική ατμόσφαιρα.
«Shiraz» του Armin Hokmi
Το διήμερο 4 και 5 Ιουλίου, οι θεατρικές παραγωγές ξεκινούν με ιδιαίτερη δυναμική, φιλοξενώντας το παγκοσμίως αναγνωρισμένο και έντονα πολιτικοποιημένο έργο «Medea’s Children» του Milo Rau. Τις ίδιες ημέρες, παρουσιάζεται «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» σε σκηνοθεσία της Gemma Hansson Carbone, μια σπουδή πάνω στο πολυσύνθετο κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη. Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο ενεργοποιούνται και οι πρώτες συμπληρωματικές εκδηλώσεις της διοργάνωσης: οι μεταμεσονύκτιες κινηματογραφικές προβολές υπό τον τίτλο «Έναστρος Ουρανός» (04/07), η μουσική πρόταση «Raw Portraits» από το Galan Trio, καθώς και το event «AFTER» (05/07), που διευρύνουν το φεστιβάλ κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Στις 7 και 8 Ιουλίου, η ομάδα Needcompany των Jan Lauwers και Maarten Seghers ανεβάζει το «Lee Miller in Hitler’s Bathtub», μια υβριδική παραγωγή που συνδυάζει τη θεατρική πράξη με τη συναυλία, έχοντας ως βάση ένα ισχυρό ιστορικό υπόβαθρο. Αμέσως μετά, το διήμερο 8 και 9 Ιουλίου, το πρόγραμμα εμπλουτίζεται με την παράσταση «Ο διάδρομος» του Φώτη Νικολάου. Παράλληλα, την ίδια περίοδο κάνει πρεμιέρα ο κύκλος των LECTURE–PERFORMANCES, μια ενότητα αφιερωμένη σε πιο θεωρητικές και επιτελεστικές ομιλίες, ενώ οι νυχτερινές προβολές στις 8 Ιουλίου έρχονται να ενισχύσουν την αίσθηση της αδιάκοπης ροής της διοργάνωσης.
Στο πλαίσιο του αφιερώματος «Φωνές του αραβικού κόσμου», το διήμερο 12 και 13 Ιουλίου παρουσιάζεται το έργο «Four Walls and a Roof» των Lina Majdalanie και Rabih Mroué, μια πολιτική προσέγγιση γύρω από το τραύμα της βίας και την ιστορική μνήμη. Την ίδια περίοδο, ο σύγχρονος χορός κυριαρχεί με το «Butchers» της Gloria Dorliguzzo (12-13/07) και τους TAO Dance Theater (13-14/07), οι οποίοι εισάγουν στο πρόγραμμα τη μινιμαλιστική και ακριβή σωματική κινησιολογία της Ασίας. Αμέσως μετά, στις 14 και 15 Ιουλίου, η Γεωργία Μαυραγάνη συμπράττει με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης για τη «Γη της Επαγγελίας», μια θεατρική δημιουργία που εστιάζει στην κοινωνική ταυτότητα της Δυτικής Μακεδονίας και φωτίζει το παρελθόν της χώρας σε σχέση με την παραγωγή ενέργειας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το διήμερο 17 και 18 Ιουλίου, καθώς ο Mohamed El Khatib συστήνεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό με το έργο «Ending in Beauty», μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση του πένθους με στοιχεία ντοκιμαντέρ. Την ίδια περίοδο, το πρόγραμμα τιμά τη Deborah Hay μέσα από την παρουσίαση του «No time to fly / As Holy Sites Go», μιας δημιουργίας που θεωρείται ορόσημο για τον μεταμοντέρνο χορό. Οι εκδηλώσεις της περιόδου ολοκληρώνονται το βράδυ της 18ης Ιουλίου με το event «AFTER», το οποίο αναδεικνύει για ακόμα μία φορά τη σημασία των νυχτερινών συναντήσεων του φεστιβάλ.
Από τις 20 έως τις 22 Ιουλίου, η Λένα Κιτσοπούλου ανεβάζει τις «Βάκχες», καταθέτοντας μια ανατρεπτική και επίκαιρη προσέγγιση πάνω στο ευριπίδειο δράμα. Αμέσως μετά, το τριήμερο 22 έως 24 Ιουλίου, το πρόγραμμα εστιάζει αποκλειστικά στην τέχνη του χορού μέσα από μια σειρά διαδοχικών παρουσιάσεων: το «Brightest Heroine» του Πάνου Μαλακτού, το «Us» της Maria Hassabi και το «When Did Silence Get This Loud?» της Ζωής Ευσταθίου. Στην ίδια χρονική ζώνη εντάσσονται και «Τα κόλλυβα» της Χριστιάνας Κοσιάρη, μια δημιουργία με έντονο τελετουργικό χαρακτήρα που κινείται πλησίον της φιλοσοφίας των εννοιολογικών παραστάσεων και των επιτελεστικών διαλέξεων.
Η αυλαία του μήνα πέφτει στις 26 και 27 Ιουλίου με την παραγωγή «A TRIAL» της Christiane Jatahy, μια διασκευή πάνω στο έργο του Henrik Ibsen με έντονα πολιτική διάσταση και διαδραστικό χαρακτήρα. Τις ίδιες ημερομηνίες ενεργοποιείται εκ νέου ο κύκλος των LECTURE–PERFORMANCES, επιβεβαιώνοντας ότι η διοργάνωση ολοκληρώνεται συνδυάζοντας τις μεγάλες σκηνικές δημιουργίες με τον θεωρητικό αναστοχασμό γύρω από την τέχνη του θεάτρου. Το τελικό εορταστικό event «AFTER» στις 27 Ιουλίου θα αποτελέσει τον ανεπίσημο επίλογο της φετινής περιόδου.
«A TRIAL» της Christiane Jatahy
Το Φεστιβάλ… αλλού
Για τη φετινή περίοδο, οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις ξεφεύγουν από τους συμβατικούς θεατρικούς χώρους, αναδεικνύοντας ιστορικά μνημεία και εναλλακτικές σκηνές της πρωτεύουσας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Αρχαία Αγορά, η οποία από τις 17 έως τις 21 Ιουνίου φιλοξενεί την πρόταση του Γιώργου Δρίβα με τίτλο «Συνομιλία με ένα λογισμικό». Πρόκειται για μια διαδραστική περιδιάβαση που αξιοποιεί την Τεχνητή Νοημοσύνη. Οι επισκέπτες συμμετέχουν σε έναν φιλοσοφικό περίπατο, κατά τον οποίο ένα ψηφιακό μοντέλο καλείται να αναλύσει τον αρχαιολογικό χώρο, να ανασυνθέσει την ιστορία του και να αποτυπώσει το μέλλον του στον επόμενο αιώνα.
«Συνομιλία με ένα λογισμικό» του Γιώργου Δρίβα
Στο Θέατρο 104, από τις 18 έως τις 21 Ιουλίου, ο Γιώργος Βουρδαμής σκηνοθετεί τη «Νοχαβελάνδη», μια πρωτοποριακή θεατρική πρόταση του Γιάννη Αποσκίτη που κινείται στους ρυθμούς ενός «γουέστερν δωματίου». Το έργο αποτελεί μια σκοτεινή φάρσα με επίκεντρο τον επεκτατισμό και την πλεονεξία. Η πλοκή εκτυλίσσεται σε ένα κτήμα της Ντακότα, αναδεικνύοντας πώς η ιστορική μνήμη μετατρέπεται σε αντικείμενο συναλλαγής και πώς καταρρέει η αυταπάτη του αμερικανικού ονείρου.
«Νοχαβελάνδη» του Γιώργου Βουρδαμή
Η Μαριλένα Κατρανίδου παρουσιάζει στο Σύγχρονο Θέατρο (20–23 Ιουλίου) μια νέα σκηνοθετική προσέγγιση στο έργο «Η φαλακρή τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο. Η παράσταση εξερευνά το Θέατρο του Παραλόγου, αναδεικνύοντας πώς τα γλωσσικά κλισέ και οι μηχανισμοί επικοινωνίας λειτουργούν ως εμπόδιο στις ανθρώπινες σχέσεις. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε στο Σύγχρονο Θέατρο.
Μουσικές βραδιές στην Πειραιώς 260 ένα γεμάτο καλοκαίρι στους εξωτερικούς χώρους
Ο ανοιχτός χώρος της Πειραιώς 260 μεταβάλλεται φέτος σε μια πολυδιάστατη ακουστική πλατφόρμα, εντάσσοντας στο πρόγραμμά του ποικίλα μουσικά ρεύματα που εκτείνονται από την τζαζ και την πειραματική ηλεκτρονική σκηνή έως την ψυχεδέλεια και τους παραδοσιακούς ήχους.
- Δράσεις στον Κήπο: Προκρίνεται μια πιο ατμοσφαιρική και εσωτερική προσέγγιση. Η αρχή γίνεται στις 10 Ιουνίου με το Κουαρτέτο της Camerata Junior σε μινιμαλιστικά έργα των Glass και Einaudi, ενώ στις 14 Ιουνίου οι Σωκράτης Σινόπουλος και Yann Keerim επαναπροσδιορίζουν τις συνθέσεις του Μπάρτοκ με βάση τα βαλκανικά ακούσματα. Στις 30 Ιουνίου, το Dimitris Tsakas Trio παρουσιάζει έναν καθαρά τζαζ αυτοσχεδιασμό, βασισμένο αποκλειστικά σε μελωδικά όργανα.
- Εκδηλώσεις στην Πλατεία: Εδώ κυριαρχεί η ενέργεια και η εξωστρέφεια. Ο METAMAN ανοίγει τον κύκλο στις 5 Ιουνίου με acid rave ρυθμούς. Τη σκυτάλη παίρνουν οι Televisio (22/06) με ήχους Anadolu funk, το ψυχεδελικό σχήμα The Bonnie Nettles (01/07) και οι εκπρόσωποι της σύγχρονης τζαζ σκηνής, Σεραφείμ Μπέλλος (05/07) και το Baby Trio του Γιώργου Κοντραφούρη (18/07). Παράλληλα, η Krista Papista (12/07) καταθέτει μια πρόταση μεσογειακού μυστικισμού, ο Nikkolas Dashy (20/07) υπογράφει ένα δυναμικό tech house DJ set, και η Billie Kark (22/07) παντρεύει την ηλεκτρονική παραγωγή με την παραδοσιακή ποίηση. Οι φετινές μουσικές συναντήσεις ολοκληρώνονται στις 27 Ιουλίου με ένα αυθεντικό λαϊκό γλέντι από το συγκρότημα Κιντέρια.
Σωκράτης Σινόπουλος και Yann Keerim
