Ο Gary "Mani" Mounfield, ο θρυλικός μπασίστας των The Stone Roses και αργότερα των Primal Scream, δεν ήταν απλώς ένα μέλος αλλά η ρυθμική ψυχή του "Madchester" ήχου, ένας μουσικός που συγχώνευσε το funky groove και τη northern soul με την indie rock, διδάσκοντας ουσιαστικά μια ολόκληρη γενιά indie παιδιών πώς να χορεύουν.
Τα πρώτα χρόνια και η ένταξη στους Stone Roses
Ο Mani γεννήθηκε ως Gary Mounfield στις 16 Νοεμβρίου 1962 στο Crumpsall του Μάντσεστερ. Μεγαλωμένος με αγάπη για τη northern soul και τη funk, ο ρυθμός ήταν πάντα στο αίμα του. Παρόλο που αρχικά έπαιζε κιθάρα, σύντομα ανακάλυψε ότι το μπάσο ήταν το μέσο του, βρίσκοντάς το πιο ικανοποιητικό για να αποδίδει τα funk και soul grooves που λάτρευε.
Η μοίρα τον έφερε στους Stone Roses το 1987. Όπως ανακαλεί ο τραγουδιστής Ian Brown, "Όταν μπήκε ο Mani, άλλαξαν όλα σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη. Απέκτησε ένα εντελώς διαφορετικό groove αμέσως, όλα μπήκαν στη θέση τους". Η προσθήκη του Mani (μαζί με τον ντράμερ Reni) ολοκλήρωσε την κλασική τετράδα του συγκροτήματος και ξεκίνησε η χρυσή εποχή τους.
Το μπάσο του Mani: Η "Μυστική Σάλτσα"
Το στυλ του Mani, συνήθως με ένα Rickenbacker, ήταν αυτό που έδωσε στους Stone Roses τον χαρακτηριστικό, χορευτικό τους ήχο, διαχωρίζοντάς τους από τις πιο ατμοσφαιρικές indie μπάντες.
• Groove και Funk: Αντί να ακολουθεί απλώς την κιθάρα, ο Mani έπαιζε μπασογραμμές με έντονη επιρροή από τη funk, τη soul και την acid house. Αυτό το στυλ έδεσε τέλεια με το dance κίνημα της εποχής, γνωστό ως Madchester.
• "Fool's Gold": Η μπασογραμμή του στο single του 1990 είναι ίσως η πιο εμβληματική του στιγμή. Είναι ένα αριστούργημα, βαθιά ριζωμένο στη soul και τη funk, που μεταμόρφωσε την rock μπάντα σε μια jam machine για την πίστα.
• "I Am the Resurrection": Εδώ, το μπάσο αναλαμβάνει τα ηνία στο τελευταίο τμήμα του κομματιού, προσφέροντας έναν μελωδικό, κινούμενο ρυθμό που είναι ταυτόχρονα groovy και ανεβαστικός.
• "Elephant Stone" και "Waterfall": Ακόμη και στις πιο ψυχεδελικές και μελωδικές στιγμές, το μπάσο του Mani παραμένει «σφιχτό» και «αδιάκοπο», δίνοντας μια σταθερή βάση στις πληθωρικέςκιθάρες του John Squire.
Ο ρυθμός του ήταν η "μυστική σάλτσα" των Stone Roses, αυτό που έκανε τη μουσική τους τόσο συναρπαστική και χορευτική.
Μετά τους Roses: Primal Scream και επανένωση
Μετά την αρχική διάλυση των Stone Roses το 1996, ο Mani δεν άργησε να βρει τη θέση του. Την ίδια χρονιά έγινε βασικό μέλος των Primal Scream, μιας μπάντας που επίσης συνδύαζε την rock με την dance. Έμεινε μαζί τους μέχρι το 2011, συμβάλλοντας σε πέντε άλμπουμ, όπως το κλασικό Vanishing Point (1997), όπου το groove του συνέχισε να ευδοκιμεί. Παράλληλα, η κίνησή του αυτή αποδείχθηκε καθοριστική τόσο για εκείνον όσο και για το συγκρότημα του Bobby Gillespie. Η ένταξή του δεν ήταν απλώς μια αντικατάσταση, αλλά μια ρυθμική αναβάθμιση που βοήθησε τους Primal Scream να εδραιώσουν τη μετάβασή τους σε έναν πιο σκοτεινό, πειραματικό και rock 'n' roll-meets-dance ήχο.
Η Νέα Εποχή: Vanishing Point (1997)
Το πρώτο άλμπουμ των Primal Scream με τον Mani στο μπάσο ήταν το Vanishing Point, το οποίο θεωρείται συχνά ένα από τα καλύτερα έργα τους, εμπνευσμένο από soundtracks, ψυχεδέλεια και dub.
• Ο ρόλος του Mani: Ο Mani έφερε μαζί του την οργανική, funky αίσθηση που έλειπε από το συγκρότημα. Αντί να παίζει απλώς σταθερές ρίζες, δημιούργησε κινούμενες, ατμοσφαιρικές μπασογραμμές που συμπλήρωναν τέλεια τον κινηματογραφικό ήχο του άλμπουμ.
• "Kowalski": Αυτό το κομμάτι, εμπνευσμένο από την ταινία Vanishing Point (1971), δείχνει τον Mani να χρησιμοποιεί dub και funky στοιχεία για να χτίσει ένα υπόγειο, επαναλαμβανόμενο groove, το οποίο είναι η ραχοκοκαλιά του κομματιού.
• "Star": Εδώ, το μπάσο είναι μελωδικό και ταυτόχρονα βαθύ, δίνοντας στον ρυθμό μια έντονη αίσθηση groove που θυμίζει έντονα τις χορευτικές ρίζες του Mani.
Συνέχιση της πορείας
Ο Mani παρέμεινε βασικό μέλος των Primal Scream για σχεδόν 15 χρόνια (μέχρι την επανένωση των Stone Roses το 2011), συμβάλλοντας σε πέντε studio albums:
1. Vanishing Point (1997)
2. XTRMNTR (2000)
3. Evil Heat (2002)
4. Riot City Blues (2006)
5. Beautiful Future (2008)
Στο XTRMNTR, ένα πιο επιθετικό, industrial-rock άλμπουμ, ο Mani συνέχισε να παρέχει το ρυθμικό βάθος, κάνοντας τις μπασογραμμές του πιο σκληρές και θορυβώδεις, αλλά ποτέ χωρίς να χάνουν το groove. Ακόμη και στο πιο straight-ahead rock Riot City Blues, το παίξιμό του ήταν σταθερό, γεμάτο ψυχή και ζωντάνια.
Η χημεία
Η ένταξη του Mani στους Primal Scream ήταν μια φυσική εξέλιξη, καθώς και οι δύο πλευρές μοιράζονταν μια βαθιά αγάπη για τη χορευτική μουσική, τη ψυχεδέλεια και το rock 'n' roll attitude. Ο Mani ήταν ο σταθερός, γειωμένος παράγοντας σε ένα συγκρότημα που ήταν πάντα σε συνεχή μουσική εξέλιξη και αναζήτηση, προσφέροντας μια funk-rock βάση που τους βοήθησε να δημιουργήσουν μερικά από τα πιο αιχμηρά και groove-ορισμένα άλμπουμ της καριέρας τους.
Το 2011, μετά από έντονη φημολογία, οι Stone Roses ανακοίνωσαν την επανένωσή τους. Ο Mani ήταν ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της επανασύνδεσης και παρέμεινε ο γερός κρίκος της μπάντας, αποδεικνύοντας την αφοσίωσή του στο συγκρότημα μέχρι τη δεύτερη, και μάλλον οριστική, διάλυση το 2017.
Επίσης, συμμετείχε στο βραχύβιο supergroup Freebassμαζί με τους μπασίστες Andy Rourke (The Smiths) και Peter Hook (Joy Division/New Order).
Η κληρονομιά και ο χαρακτήρας
Πέρα από τις καινοτόμες μπασογραμμές του, ο Mani ήταν ιδιαίτερα αγαπητός για τον ταπεινό και ειλικρινήχαρακτήρα του. Ήταν μια «down-to-earth» φιγούρα, μια γνήσια εργατική ψυχή από το Βόρειο Μάντσεστερ. Η ζεστή του προσωπικότητα και η αλληλεπίδρασή του με τους θαυμαστές στις συναυλίες τον έκαναν κάτι παραπάνω από έναν μουσικό—τον έκαναν την καρδιάτης σκηνής του Μάντσεστερ.
Ο Gary "Mani" Mounfield ήταν ένας από τους σημαντικότερους μπασίστες της γενιάς του. Η συνεισφορά του στη μουσική ήταν να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της rock και της dance, δίνοντας στον βρετανικό ήχο μια νέα, ακαταμάχητη ρυθμική διάσταση.
