Πώς μπορεί η πολύτιμη πληροφορία μαζί με το θαύμα της κατάκτησης απόκρυφων νοημάτων κατευθείαν από τις αβύσσους της γνώσεως να αλλάξουν τη ζωή σου αστραπιαία; Ο Matt Damon βρίσκεται για γυρίσματα ταινίας στην Ελλάδα, πληροφορούμαστε παρά τη θέληση μας, σε προθαλάμους συνοικιακών ιατρείων, από εκπομπές φρενήρους μηδενικότητας. Έφαγε φάβα και του άρεσε. Μια πρόσχαρη, φιλόξενη φάπα από τον καραμπουζουκλή σερβιτόρο ίσως να μην είχε τον ίδιο αντίκτυπο ως προς την τέρψη του χολιγουντιανού σταρ, μα σίγουρα θα ελαχιστοποιούσε την εναπόθεση πέτρας στις συνδέσεις των λοβών, τις αυλακώσεις και τις πτυχές του εγκεφάλου μας, αποκρούοντας ένα ακόμα τσουνάμι εκφυλιστικών παθήσεων κατόπιν των επιθέσεων της κάθε εκάστης. Την ίδια αντιοξειδωτική δράση ασφαλώς θα είχε μια τέλεια ηλεκτρομαγνητική καταιγίδα νανοσωματιδίων τοξικής τέφρας (ή οιαδήποτε ασυνάρτητης ονομασίας καταστροφή) η οποία θα έδινε λυτρωτικό τέλος στην βιολογική εξέλιξη του πλανήτη αλλά οριακά αδύνατο να απολαύσουμε τέτοια εύνοια της τύχης ειδικά από τη στιγμή που δεν καταφέραμε ιστορικά να σταυρώσουμε μια αγαπημένη φιγούρα σε κάρτα της Κουκουρούκου κι ακόμα ψάχνουμε τον Εδουάρδο Κοντογεωργάκη του ΠΑΣ Γιάννινα προς συμπλήρωση της σειράς ποδοσφαιρικών αστέρων έστω κι αν λογικά πια δεν δικαιούμαστε τη δερμάτινη μπάλα ως επιβράβευση.
"Μπαίνει η άνοιξη στην πόλη" αγκαζέ με playoffs και πνευματική πανώλη για τα οποία πρέπει να χεις την ελάχιστη ιδέα για να την βγάλεις ει δυνατόν αλώβητος κατά την εκτέλεση των επιταγών του κοινωνικού συμβολαίου. Ένα τετριμμένο πείραγμα, μια βαθυστόχαστη ανάλυση 30 δευτερολέπτων και, ανάλογα με τον συνομιλητή, από κλάμα ενσυναίσθησης σε ώμο συμπάσχοντος μέχρι πινγκ πονγκ αναλγησίας, ξεροκεφαλιάς, αρκουδομαγκιάς με επικάλυψη τσαμπουκαλεόνε απέναντι σε προαιώνιους αντιπάλους, ταξινομώντας ένα απειροελάχιστο υποσύνολο του ευρύτερου χάους, ώστε να γίνει ανεκτό το αενάως διαστελλόμενο μαζί με το υπόλοιπο σύμπαν μπάχαλο.
Φάβα επί φάβας κι από λάκκο σε λάκκο διήνυσες δρόμο απροσμέτρητο τηλεθεατή. Η ελεήμων συμβουλή, παρά την αδυναμία κατανόησής της, θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα : Τώρα που τα -ανεξαρτήτως συμβατικής ηλικίας - νιάτα σου πήγανε χαμένα, άσε τα μυαλάκια σου λοβοτομημένα, καταταγμένος κι εσύ στο παλλαϊκό κίνημα λυσσώδους αντίστασης στην ινσουλίνη.
Περιέργως κινούμενοι συνάνθρωποί μας ξημερώματα, δίνουν δικαιώματα να τους χαρακτηρίσεις τουλάχιστον ιδιόρρυθμους μέχρι την αποκάλυψη πως κρατάνε το λουράκι του σκύλου τους ακολουθώντας τη διαδρομή στο τέμπο του οικόσιτου. Αντιθέτως, σχεδόν αδύνατον οι ίδιοι να υποψιαστούν πως τα φωσφοριζέ πράσινα σνίκερς, η μαύρη φόρμα με τη διπλή πλαϊνή λευκή ρίγα σε ξέφρενο συνδυασμό με το ξεβαμμένο μωβ φούτερ 35ετιας ανήκουν σε άτομο του οποίου το bluetooth δεν στέλνει στα ακουστικά το "Eye of the Tiger" ή το "Burning Heart" αλλά ακραιφνώς τον Γιώργο Τσαγκάρη να διαβάζει Τάσο Λειβαδίτη, ημιάγρια χαράματα. Τέτοιες ώρες, τέτοιες φάτσες και συναπαντήματα, δεν χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης. Κάτι θετικό συμβαίνει πέραν πάσης ερμηνείας. Είναι όσοι σηκώθηκαν για το πρώτο rebound και στην κεκορεσμένη ατμόσφαιρα, με την εύνοια του ασαφούς αστιγματισμού, υπό εκατομμύριων παράλληλων rapid eye movements ως στερέωμα, είναι ήδη φιγούρες anime χωρίς να εκπέσουν στη φιλευσπλαχνία των φίλτρων της τεχνητής νοημοσύνης. Θα ξεθωριάσουν μέσα στην ημέρα με την πλειοψηφία των ονείρων και των υπάρξεων, στη συναναστροφή, τον καταναγκασμό, την επανάληψη, μα μικρές φωτεινές νησίδες ενθάρρυνσης θα τους βγάλουν στην όχθη του επόμενου πρωινού. Μια συνταγή για cheesecake τριών υλικών στα σόσιαλ, το μήνυμα νέον “Κηδείες-Μνημόσυνα” εναλλασσόμενο ακατάπαυστα με το πλέον παρήγορο “Αποτεφρώσεις από 1500 ευρώ”, δύο χρωματιστές μούντζες αποτυπώματα παιδικών χεριών σε φύλλο μπλοκ ακουαρέλας δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή, μα πάνω απ' όλα ο εισαγωγικός γνώριμος ρυθμός βημάτων στη σκάλα και η αξεπέραστη συμφωνία σε… ευ μείζονα των κλειδιών στην εξώπορτα…
