Ενάντια στον κανόνα από τον οποίο διέπεται το τρισεκατομμυριοστό του νανοσεκόντ (χοντροκομμένα υπεραισιόδοξα υπολογισμένη διάρκεια) της ύπαρξης και ξεκαθαρίζει ότι κάθε νέα στιγμή είμαστε όσο παλαιότεροι είναι φυσικώς δυνατόν, κάποιοι ονειρεύονται με αφορμή την αλλαγή του έτους, νέους εαυτούς, διαολοστέλνοντας με παιδικές χορωδίες και ηλικιακό ρατσισμό τον "γέρο χρόνο" ίσως γιατί εν σοφία τους άφησε ίδιους, απαράλλαχτους, επιβαρυμένους με την φαιδρότητα άλλων 365 εικοσιτετράωρων επιβίωσης χωρίς αποτύπωμα πέραν του επίπλαστου ψηφιακού.
Δυο πόρτες έχει η ζωή κι ανάμεσα τους μια ακαριαία σαν coast to coast του Magic Johnson διαδρομή, με την έντασή της να αποδίδεται από τις εξαρτήσεις, τις εμμονές, τους κωμικοτραγικούς ψυχαναγκασμούς μας, μα ασφαλώς και οπωσδήποτε, εκ του συναισθηματικού δαιδάλου και της διαρκούς ανάπτυξής του. Αναρριχητικό ηλεκτροφόρο θεμέλιο, απελευθερώνει ενέργεια στους συνδημιουργούς του πολύ μετά την έκλειψή του.
Ανίσχυρα λόγω της αποκοπής τους, ετοιμόρροπα τσιτάτα πλημμυρίζουν τους τοίχους των social έχοντας απολέσει μέρος του ειδικού τους βάρους εκ της χειραγώγησης. Ένα φρενήρες μαρκαδοράκι στα αποδυτήρια του Γυμνασίου, εξισορροπεί την παλαβομάρα γράφοντας για το εφήμερο των ερώτων συνδυαστικά με το αιώνιο της εφηβείας του κατόχου, με μοιραία υπέροχες συναρμογές αποκατάστασης νοημάτων κι έτσι το "Ποτέ δεν κατάφερα να τελειώσω κάτι αλλά τώρα θα..." εισάγει τον σύνδεσμο κάνοντας τη διαφορά στο "Μια αστραπή είναι η ζωή μας... Μα προλαβαίνουμε ...να..." υπογραμμίζοντας το πόσο εύκολα μπορεί να παγιδευτείς στην αίθουσα αναμονής, αν δεν αποδράσεις έγκαιρα σε αχαρτογράφητες προσωπικές συντεταγμένες, για να καθοριστείς κατασκευάζοντας τον χρόνο σου μέσα στον χρόνο και τον χώρο σου ως τμήμα παράλληλο του κοινόχρηστου.
Μια τοπική ζώνη του λυκόφωτος εκτείνεται στα εκατό μέτρα της Λένορμαν (Λενορμάν) εντός των οποίων αντικρίζεις επιβλητικά παράταιρη την Ακρόπολη, κατευθυνόμενος προς Μεταξουργείο. Μέχρι να χαθεί πίσω από τα παραπήγματα οπλισμένου σκυροδέματος, μνημείο, μνήμη συν παραίσθηση διαστέλλουν τον χωροχρόνο πλημμυρίζοντας το κράνος με μια απαλή, υπνωτικά ξεθωριασμένη οχλαγωγία κατευθείαν από τα έγκατα των προαυλίων που περιχαρακώνουν δυτικά τον αρχαίο λόφο της περιοχής. … Ινδιάνικες φωνές κι αγαπημένες, απόηχος της εποχής που ήσουν ο Vinnie Jones και η ζωή ο Paul Gascoigne στο περίφημο περιστατικό γραπώματος των αχαμνών, αρκετά πριν αντιστρέψει τους ρόλους η επίμονα αποτυχημένη ενηλικίωση. Ονειρικό fade out μέχρι το πρώτο φανάρι, στην αναμονή του οποίου θα τσεκάρεις απαθής τις τιμές των καυσίμων με φόντο το ρημαγμένο κτίριο. Αίθουσες άλλοτε των δίδυμων κινηματογράφων Αστόρια - Αρμονία. Είσοδος νωρίς το απόγευμα με ηρωική έξοδο περί τα μεσάνυχτα. Τέσσερις -οι τρεις λαθραίες- προβολές με ένα εισιτήριο για να εμπεδώσεις το λίκνισμα της Kelly LeBrock στην εκπνοή του αεραγωγού μετά της ανύψωσης, εκτός του φλογισμένου φορέματος, του ηθικού και του ανήθικού μας σε πρωτόγνωρα ύψη. Επιστρέφοντας άλλες φορές στο κρεβάτι το οποίο πια δεν σε χωρούσε κυριολεκτικά και μεταφορικά, προσευχόμενος για το ελάχιστο μα επαρκές επισκεπτήριο του εν… φρικτώ αδερφού, Freddy Krueger ώστε να τον νουθετήσεις με ένα πλήθος καταρτισμένων συμβούλων μήπως πάψει επιτέλους να είναι τόσο ακραία αγαθοβιόλης.
Το πράσινο του σηματοδότη μαζί με το μηχανικό μουγκρητό ανυπόμονων υπερτασικών δραπετών της φαρμακευτικής αγωγής, επαναφέρει την αταξία με ένα επιπλέον φιλμ αθηρωματικής πλάκας. Θα αντιδράσει με το όραμα για να βγουν ως καπνός από την εξάτμιση στην πορεία μέχρι την επόμενη διασταύρωση.
Δύο ρεύματα, άνοδος, κάθοδος της Αλεξάνδρας με μία λωρίδα πεζοδρομίου ανάμεσα. Aπό το Park στο Πεδίον του Άρεως. Δύο αγόρια επιβραδύνουν το C50 με την εν είδει φλερτ νύξη του αντίχειρα στην κόρνα, σαν ώθηση σε οδοντωτό τροχό αναπτήρα, να αποφέρει ένα συγκαταβατικό χαμόγελο για το ελλιποβαρές τους από το πλάσμα της νησίδας. Τιμής ένεκεν στην οπτασία και η δική μου κρούση στο κομβίο του τιμονιού με κάθε έκτοτε πέρασμά μου.
Εξασθενώντας, ο ήχος δίνει τη θέση του στα ντεσιμπέλ μιας χειμερινής αίθουσας κάποιου κλαμπ του Μονάχου και το ρυθμό στην μπατσάτα που χορεύει, δομώντας το μπλαζέ ύφος του μέλλοντός της, με ξώπλατο ροζ φούτερ η απόγονος ενός ξάγρυπνου από υπερβολική δόση θερινών άστρων, κοριτσιού, ξαπλωμένου σε ένα κάρο δίπλα στη θάλασσα. Την ίδια στιγμή, στη… φωτοδίνη του χρόνου, στο τσεπάκι φυστικί πουκάμισου θρησκευτικού ιδρύματος, φιλοξενούνται τα πλέον υποσχόμενα σχέδια καταστροφής του σύμπαντος.
Αδιέξοδο στην Πλάκα. Καθόμαστε στα σκαλάκια. Ανάμεσά μας ακουμπισμένα βιβλία γεμάτα απεγνωσμένα αστείες υποσημειώσεις. Μιλάμε ακατάπαυστα για ό,τι μπορεί να φανταστείς, μα περισσότερο για όσα δε φαντάζεσαι. Τι βλακείες να λέμε; Δεν αντιλαμβάνομαι ούτε μία λέξη. Δεν ακούω τα λόγια σου. Αιχμαλωτίστηκα στο ηχόχρωμα και τη συχνότητά τους…
