Τα παιδιά με τα μαύρα μάτια (Black-Eyed Children): οι σιωπηλοί εισβολείς του σύγχρονου τρόμου

Τα παιδιά με τα μαύρα μάτια (Black-Eyed Children): οι σιωπηλοί εισβολείς του σύγχρονου τρόμου

Στο μεταίχμιο μεταξύ αστικού μύθου και ψηφιακής λαογραφίας, υπάρχουν κάποιες φιγούρες που παγώνουν το αίμα περισσότερο από κάθε αιμοσταγή slasher: τα Παιδιά με τα Μαύρα Μάτια (BEK - Black-Eyed Kids). Δεν είναι δαίμονες του παλιού καιρού, ούτε φαντάσματα με αλυσίδες. Είναι παιδιά, ντυμένα απλά, που ζητούν την άδεια σας για να περάσουν το κατώφλι.

Η γέννηση ενός ψηφιακού εφιάλτη

Η ιστορία δεν ξεκίνησε σε κάποιο αρχαίο χειρόγραφο αλλά στο διαδίκτυο. Το 1998 ο δημοσιογράφος Brian Bethel δημοσίευσε σε μια λίστα αλληλογραφίας για το "μεταφυσικό" μια προσωπική του εμπειρία στο Abilene του Τέξας.

Σύμφωνα με τον Bethel, δύο αγόρια τον πλησίασαν στο αυτοκίνητό του ζητώντας να τα πάει μέχρι το σινεμά. Η αίσθηση που ένιωσε ήταν ένας "αδιανόητος, αρχέγονος φόβος". Όταν κοίταξε τα μάτια τους, είδε το απόλυτο κενό: δύο κατάμαυρες σφαίρες, χωρίς ίχνος ίριδας ή λευκού. 

 "Σας παρακαλούμε, κύριε. Δεν θα σας πειράξουμε. Πρέπει να μας αφήσετε να μπούμε μέσα. Δεν έχουμε όπλο."

Αυτή η φράση —η απαίτηση για πρόσκληση— έγινε το σήμα κατατεθέν του μύθου, θυμίζοντας έντονα τις παραδόσεις για τα βαμπίρ.

Το "προφίλ" της συνάντησης

Οι μαρτυρίες (θεάσεις) ανά τον κόσμο μοιράζονται κοινά, ανατριχιαστικά χαρακτηριστικά όπως:

• η ηλικία: Συνήθως μεταξύ 6 και 16 ετών.
• η εμφάνιση: Φορούν συχνά παρωχημένα ή πολύ απλά ρούχα (π.χ. μονόχρωμα hoodies). Το δέρμα τους περιγράφεται ως χλωμό ή "πλαστικό".
• η συμπεριφορά: Μιλούν με μια μονοτονία που δεν ταιριάζει σε παιδί. Είναι επίμονα, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιούν βία για να μπουν—πρέπει να τους επιτραπεί η είσοδος.
• η αίσθηση: Τα θύματα αναφέρουν μια ξαφνική κρίση πανικού ή "fight or flight" απόκριση πριν καν δουν τα μάτια των παιδιών.

 

Θεάσεις και εξάπλωση

Από το Τέξας μέχρι το Cannock Chase στην Αγγλία, οι αναφορές πλήθυναν τη δεκαετία του 2010. Το 2014, η βρετανική ταμπλόιντ Daily Star αφιέρωσε πρωτοσέλιδα για "φαντάσματα με μαύρα μάτια" που στοίχειωναν τα δάση του Staffordshire, πυροδοτώντας μια νέα υστερία.

Αν και οι σκεπτικιστές αποδίδουν τις θεάσεις σε Urban Legends, creepypastas ή ακόμα και σε φάρσες με sclera contacts (φακούς επαφής που καλύπτουν όλο το μάτι), η ψυχολογική επίδραση του μύθου παραμένει ισχυρή.

Στην pop κουλτούρα: το βλέμμα του κακού

Τα BEK έχουν διεισδύσει για τα καλά στη μαζική κουλτούρα, αποτελώντας την τέλεια "πρώτη ύλη" για σύγχρονο τρόμο. Ο κινηματογράφος και η TV με  σειρές όπως το Supernatural έχουν αγγίξει το θέμα, ενώ ταινίες μικρού μήκους στο YouTube (όπως αυτές του καναλιού BlackBoxTV) έχουν χτίσει ολόκληρη αισθητική πάνω στο "μαύρο βλέμμα". Στη λογοτεχνία, ο master του τρόμου Stephen King έχει χρησιμοποιήσει παρόμοια μοτίβα, ενώ αναρίθμητα indie horror novels βασίζονται αποκλειστικά σε αυτόν τον αστικό μύθο. Σε πολλά horror games, το "παιδί με τα μαύρα μάτια" είναι το απόλυτο jumpscare, αντιπροσωπεύοντας το τέλος της αθωότητας... και στο gaming.

Γιατί μας τρομάζουν τόσο;

Η γοητεία των Black-Eyed Children κρύβεται στην Ανοικειότητα (The Uncanny). Βλέπουμε κάτι που μοιάζει με το πιο αθώο πλάσμα στον κόσμο—ένα παιδί—αλλά στερείται του "παραθύρου της ψυχής": των ματιών.

Είναι ένας φόβος για την παραβίαση του ιδιωτικού μας χώρου. Το σπίτι ή το αυτοκίνητό μας είναι το οχυρό μας. Όταν το κακό στέκεται στην πόρτα και ζητάει ευγενικά να μπει, η απειλή γίνεται ψυχολογική.

 

Συνεχίζοντας την κατάδυση στον κόσμο των Black-Eyed Children (BEK), υπάρχουν ορισμένες λιγότερο γνωστές αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πτυχές που αφορούν τη θεωρία, τη σύνδεσή τους με άλλους μύθους και τις "συνέπειες" της επαφής μαζί τους.

1. Η Θεωρία της "πρόσκλησης" (Vampiric Influence)

Μια από τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες είναι η αδυναμία τους να εισέλθουν σε έναν χώρο χωρίς ρητή άδεια. Αυτό συνδέει τα BEK με την κλασική βαμπιρική παράδοση. Πολλοί ερευνητές του παραφυσικού υποστηρίζουν ότι τα BEK δεν είναι φαντάσματα, αλλά μια μορφή παρασιτικής οντότητας. Χρειάζονται την ψυχική "ανοχή" του θύματος για να αποκτήσουν ισχύ πάνω του. Αν ο στόχος αρνηθεί επανειλημμένα, τα παιδιά συχνά γίνονται πιο επιθετικά στη φωνή, αλλά παραμένουν σωματικά στάσιμα, σαν να υπάρχει ένας αόρατος τοίχος, δημιουργώντας έτσι ένα είδος συμπεριφορικού μοτίβου.

2. Η σύνδεση με τους "Άνδρες με τα Μαύρα" (Men In Black)

Υπάρχει μια σχολή σκέψης στα UFO circles που συνδέει τα BEK με τους εξωγήινους: κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για υβρίδια ανθρώπων και εξωγήινων (Greys), τα οποία προσπαθούν να ενσωματωθούν ή να παρατηρήσουν την κοινωνία μας. Εξίσου δημοφιλής στους ίδιους κύκλους είναι η θεωρία της "Ηλεκτρονικής" Παρεμβολής: Μαρτυρίες αναφέρουν ότι κατά την εμφάνιση των BEK, οι ηλεκτρονικές συσκευές (κινητά, ψηφιακά ρολόγια) δυσλειτουργούν ή σβήνουν, ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά σε στενές επαφές τρίτου τύπου.

3. Τι συμβαίνει αν τους αφήσεις να μπουν;

Εδώ ο μύθος γίνεται σκοτεινός, καθώς οι ιστορίες "μετά την είσοδο" είναι ελάχιστες (γιατί, υποτίθεται, τα θύματα δεν ζουν για να τις πουν). Ωστόσο υπάρχει μια διάσημη μαρτυρία από το 2016:

Μια γυναίκα από το Βερμόντ ισχυρίστηκε ότι άφησε δύο παιδιά να μπουν στο σπίτι της κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας. Αφού μπήκαν, οι γάτες της εξαφανίστηκαν, ο σύζυγός της διαγνώστηκε με μια σπάνια μορφή καρκίνου και η ίδια άρχισε να υποφέρει από ανεξήγητες αιμορραγίες από τη μύτη και ζαλάδες.

Αυτό εισάγει την ιδέα ότι τα BEK λειτουργούν ως "μαύρες τρύπες" τύχης και υγείας, απορροφώντας τη ζωτική ενέργεια του χώρου.

4. Η περιοχή Cannock Chase (Η "Πρωτεύουσα" των BEK)

Ενώ ο μύθος είναι αμερικανικής προέλευσης, το Cannock Chase στην Αγγλία έχει γίνει το επίκεντρο των σύγχρονων θεάσεων. Το 2014, η ερευνήτρια Lee Brickley ανέφερε ότι οι θεάσεις εκεί δεν αφορούσαν παιδιά που χτυπούσαν πόρτες αλλά παιδιά που έτρεχαν μέσα στο δάσος, βγάζοντας κραυγές που έμοιαζαν με ζώου. Αυτό άλλαξε το προφίλ των BEK από "αστικούς επισκέπτες" σε "άγρια πλάσματα της υπαίθρου".

5. Ψυχολογική ερμηνεία: "The Pupil Effect"

Επιστημονικά, ο τρόμος που προκαλούν τα μαύρα μάτια εξηγείται από τη βιολογία: στη φύση, οι διεσταλμένες κόρες υποδηλώνουν είτε έντονο φόβο είτε σεξουαλική διέγερση είτε επιθετικότητα. Όταν ολόκληρο το μάτι είναι μαύρο, ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να διαβάσει τις προθέσεις του άλλου. Αυτό δημιουργεί ένα "κενό επικοινωνίας" που μεταφράζεται ακαριαία σε σήμα κινδύνου.

Συνοπτικός πίνακας θεωριών

 

Η ελληνική λαογραφία είναι πλούσια σε οντότητες που, αν και δεν έχουν το σύγχρονο look των Black-Eyed Children (BEK), μοιράζονται μαζί τους την ίδια «τρομακτική ενέργεια» και παρόμοια μοτίβα συμπεριφοράς.

Ας δούμε τις πιο ενδιαφέρουσες αντιστοιχίες:

 

1. Οι καλικάντζαροι και η «εισβολή»

Αν και τους έχουμε ταυτίσει με πιο χιουμοριστικές μορφές, στην παραδοσιακή λαογραφία οι Καλικάντζαροι είναι επικίνδυνα όντα. Όπως τα BEK ζητούν να μπουν στο σπίτι, έτσι και οι Καλικάντζαροι προσπαθούν να παραβιάσουν την εστία. Η παράδοση λέει ότι μπαίνουν από την καμινάδα ή από τρύπες. Περιγράφονται συχνά με κόκκινα ή πύρινα μάτια, αλλά η βασική τους ιδιότητα είναι η αλλόκοτη όψη που προκαλεί τρόμο, όπως ακριβώς και το "κενό" βλέμμα των παιδιών. Όπως στα BEK η άμυνα είναι το "Όχι", έτσι και στην Ελλάδα χρησιμοποιούσαμε το "μαύρο χοιρινό" ή το κάψιμο παπουτσιών για να τα κρατήσουμε μακριά.

 

2. Το «φάντασμα» της Λαμίας ή του στοιχειού

Σε πολλά χωριά της επαρχίας, υπάρχουν θρύλοι για παιδιά-φαντάσματα που εμφανίζονται σε σταυροδρόμια ή πηγές.

• Η "μορφή αγγέλου": Πολλά στοιχειά έπαιρναν τη μορφή μικρών παιδιών για να παραπλανήσουν τον οδοιπόρο (κάτι που θυμίζει το hitchhiker legend).
• Το "κακό συναπάντημα": Αν ο οδοιπόρος μιλούσε ή άγγιζε το παιδί, αυτό μεταμορφωνόταν ή προκαλούσε αρρώστια (μαρασμό). Αυτό ταυτίζεται με τη θεωρία ότι η επαφή με τα BEK προκαλεί κατάρρευση της υγείας.

 

3. Η έννοια του «αλαφροΐσκιωτου»

Στην Ελλάδα, ο αλαφροΐσκιωτος είναι αυτός που μπορεί να δει αυτά που οι άλλοι δεν βλέπουν. Πολλές αναφορές για BEK λένε ότι σε μια παρέα, μόνο ένας μπορεί να αντιληφθεί την απειλή στην αρχή, ενώ οι άλλοι βλέπουν απλώς "δύο παιδάκια". Αυτή η επιλεκτική θέαση είναι κεντρικό κομμάτι της ελληνικής δαιμονολογίας.

 

 

Το φαινόμενο του "ματιάσματος" και η ενέργεια

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα θεωρία που συνδέει τα BEK με την ελληνική πεποίθηση για το "Κακό Μάτι". Στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι το βλέμμα μπορεί να μεταφέρει αρνητική ενέργεια ή να προκαλέσει βλάβη. Τα BEK είναι η ακραία εκδοχή αυτής της ιδέας: μάτια που δεν έχουν φως (άρα δεν έχουν ψυχή) και λειτουργούν ως "μαύρες τρύπες" που ρουφούν την ενέργεια του θύματος.

 

Η "σύγχρονη" ελληνική εκδοχή

Στην Αθήνα, υπάρχουν αστικοί μύθοι (κυρίως σε περιοχές όπως η Πεντέλη ή τα Εξάρχεια) για "περίεργα παιδιά" που κυκλοφορούν τις μικρές ώρες. Αν και δεν αναφέρονται ρητά ως "Black-Eyed", οι περιγραφές για την παγερή ηρεμία τους και την αίσθηση ότι "δεν ανήκουν εκεί" ταυτίζονται απόλυτα με το vibe των BEK.

 

Τα Εξάρχεια, με τον έντονα φορτισμένο χαρακτήρα τους, τα στενά δρομάκια, τις παλιές νεοκλασικές πολυκατοικίες και την «επαναστατική» ενέργεια, αποτελούν το ιδανικό σκηνικό για αστικούς μύθους. Αν και η περιοχή είναι ταυτισμένη με την πολιτική, υπάρχει ένα υπόγειο ρεύμα μεταφυσικών ιστοριών που κυκλοφορεί ανάμεσα στους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής.

Ας δούμε τις «σκοτεινές» πτυχές των Εξαρχείων που θυμίζουν το vibe των Black-Eyed Children:

1. Ο Λόφος του Στρέφη και οι «σκιές»

Ο λόφος Στρέφη είναι το σημείο όπου ο αστικός ιστός συναντά το άγριο στοιχείο. Υπάρχουν αναφορές για φιγούρες που μοιάζουν με παιδιά ή εφήβους, οι οποίες εμφανίζονται αργά το βράδυ στα μονοπάτια του λόφου. Η διαφορά είναι ότι συχνά περιγράφονται να κινούνται με αφύσικη ταχύτητα ή να στέκονται ακίνητες σε σημεία που δεν υπάρχει φωτισμός. Όπως και στα BEK, η αίσθηση που αφήνουν δεν είναι αυτή της απειλής για ληστεία, αλλά ένας αρχέγονος φόβος ότι αυτό που βλέπεις «δεν είναι ακριβώς άνθρωπος».

2. Το «Μπλε Κτίριο» και οι ένοικοί του

Η εμβληματική πολυκατοικία στην πλατεία Εξαρχείων κουβαλάει τεράστια ιστορία. Λέγεται ότι λόγω της παλαιότητας και των προσωπικοτήτων που έζησαν εκεί, το κτίριο έχει «μνήμη». Κάποιοι αστικοί ερευνητές αναφέρουν ψιθύρους στους διαδρόμους ή την αίσθηση ότι κάποιος σε παρακολουθεί από τα κλειστά παράθυρα. Σε κάποιες μεταφυσικές ιστορίες της περιοχής αναφέρεται ένας «χλωμός νεαρός» που ζητάει να χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο ή να μπει στην είσοδο της πολυκατοικίας, θυμίζοντας έντονα το vampiric invite των BEK.

3. Τα «Παιδιά της Πλατείας» (The Darker Version)

Υπάρχει μια παραφιλολογία για μια ομάδα παιδιών που δεν μοιάζουν με τους συνηθισμένους θαμώνες της περιοχής. Περιγράφονται ως υπερβολικά ήσυχα, με ρούχα που δεν ταιριάζουν στην εποχή (π.χ. βαριά πανωφόρια το καλοκαίρι). Μαρτυρίες από άτομα που έτυχε να καθίσουν στα παγκάκια αργά το βράδυ κάνουν λόγο για παιδιά που σε κοιτούν επίμονα χωρίς να ανοιγοκλείνουν τα μάτια, δημιουργώντας την ίδια δυσφορία που περιέγραψε ο Brian Bethel το 1998.

Γιατί τα Εξάρχεια «γεννούν» τέτοιες ιστορίες;

1. Αρχιτεκτονική αντίθεση: Οι σκιές που δημιουργούν τα γκράφιτι πάνω στις παλιές πέτρινες επιφάνειες δημιουργούν παραισθήσεις (pareidolia).
2. Το υπόγειο δίκτυο: Οι φήμες για καταφύγια και υπόγειες στοές που συνδέουν τα Εξάρχεια με τον Λυκαβηττό τροφοδοτούν την ιδέα ότι «κάτι» μπορεί να βγαίνει από τη γη.
3. Η ενέργεια της πλατείας: Η πλατεία, ως σημείο συγκέντρωσης τόσων διαφορετικών ανθρώπων αλλά και λόγω της  ταύτισής της  ανά καιρούς με τη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, καθίσταται για πολλούς ένα «portal», όπου το αστικό βίωμα συναντά το παράξενο.

Μια μαρτυρία (Urban Legend των Εξαρχείων)

«Ήταν γύρω στις 3 το πρωί στην Καλλιδρομίου. Δύο μικρά παιδιά, γύρω στα 10, κάθονταν στα σκαλάκια. Φορούσαν κουκούλες. Όταν πέρασα από μπροστά τους, το ένα με ρώτησε: "Έχεις το κλειδί για να μπούμε;" Παρόλο που ήμουν στον δρόμο και όχι σε σπίτι, η ερώτηση με πάγωσε. Δεν γύρισα να κοιτάξω, αλλά ένιωσα το βλέμμα τους στην πλάτη μου μέχρι να στρίψω τη γωνία.»

Η Αθήνα είναι μια πόλη χτισμένη πάνω σε στρώματα ιστορίας και υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία όπου ο «ιστός» της πραγματικότητας φαίνεται να είναι πιο λεπτός. Μετά τα Εξάρχεια, η Πλάκα και η Πεντέλη αποτελούν τους δύο πόλους του αθηναϊκού μεταφυσικού χάρτη.

1. Πλάκα: τα «παιδιά» των Αναφιώτικων

Η Πλάκα είναι η πιο παλιά γειτονιά της Αθήνας και, όπως είναι φυσικό, οι ιστορίες για φαντάσματα (τα λεγόμενα «στοιχειά») είναι αναρίθμητες. Στα στενά των Αναφιώτικων, πολλοί περιπατητές έχουν αναφέρει την παρουσία  από μικρές φιγούρες που εξαφανίζονται μόλις στρίψεις στη γωνία. Εδώ οι οντότητες δεν φορούν hoodies, αλλά συχνά περιγράφονται με ρούχα άλλης εποχής (π.χ. κοντά παντελονάκια της δεκαετίας του '30). Η ομοιότητα με τα Black-Eyed Children έγκειται στην απόλυτη σιωπή τους. Δεν παίζουν, δεν γελούν· απλώς στέκονται και παρατηρούν. Έπειτα, αρκετά διαδεδομένη είναι η θεωρία της «Πύλης» της οδού Τριπόδων: θεωρείται ένας από τους πιο ενεργειακούς δρόμους, όπου λέγεται ότι οι σκιές των περαστικών μερικές φορές «αποκολλώνται» από τα σώματά τους.

2. Πεντέλη: το επίκεντρο του ανεξήγητου

Αν τα BEK είχαν μια «βάση» στην Αττική, αυτή θα ήταν η Πεντέλη. Η σπηλιά του Νταβέλη και η γύρω περιοχή είναι παγκοσμίως γνωστές για ηλεκτρομαγνητικές ανωμαλίες. Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους της Πεντέλης αφορά ένα μικρό παιδί που κρατάει μια μπάλα και εμφανίζεται στην είσοδο της σπηλιάς ή στους δρόμους γύρω από το παλιό αστεροσκοπείο. Σε κάποιες πιο «σκληρές» μαρτυρίες (κυρίως από τη δεκαετία του '90 και του '00), οι οδηγοί που σταματούσαν για να βοηθήσουν το παιδί, ανέφεραν ότι όταν αυτό σήκωνε το κεφάλι, το πρόσωπό του ήταν κενό ή τα μάτια του ήταν εντελώς μαύρα. Όπως και στις ιστορίες με τα BEK στην Αμερική, στην Πεντέλη τα αυτοκίνητα συχνά «σβήνουν» ή τα κινητά χάνουν το σήμα τους την ώρα της θέασης.

3. Η «Πολυκατοικία των Φαντασμάτων» (Χαλάνδρι/Μαρούσι)

Υπάρχουν συγκεκριμένα κτίρια στα βόρεια προάστια που έχουν μείνει ημιτελή για δεκαετίες. Λέγεται ότι σε ένα από αυτά τα κτίρια, οι περαστικοί βλέπουν παιδιά να παίζουν στους ακάλυπτους χώρους μέσα στη νύχτα. Όταν κάποιος προσπαθεί να τα πλησιάσει, εκείνα δεν τρέχουν να κρυφτούν, αλλά γυρίζουν και σε κοιτούν με ένα βλέμμα που σε αναγκάζει να φύγεις. Είναι η ίδια «αύρα» απώθησης που περιγράφουν όσοι συνάντησαν BEK: ένας φόβος που δεν εξηγείται λογικά.

 

Γιατί η Αθήνα «ευνοεί» τα BEK;

Η Αθήνα είναι μια πόλη με έντονη ρύπανση φωτός αλλά και βαθιά σκοτεινές γωνιές. Ο συνδυασμός του μπετόν με τα αρχαία ερείπια δημιουργεί το τέλειο «αστικό καμουφλάζ». Τα Black-Eyed Children, ως μύθος, βασίζονται στην ιδέα ότι το κακό κρύβεται πίσω από το συνηθισμένο. Τι πιο συνηθισμένο από ένα παιδί που περιπλανιέται σε μια μεγαλούπολη; Αρκεί το παιδί αυτό, να μη χτυπήσει την πόρτα σου...