Το URBANORAMA συζητάει με τη Μαρία Χατζάκου

Τη συναντήσαμε στο καφέ Odeon, τι άλλο παρά κινηματογραφικό όνομα θα μπορούσε να έχει, μοιράζοντας την απόσταση ανάμεσα σε δύο γειτονικούς λόφους. Μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης για τη μουσική, τις ιστορίες, τα βαμπίρ και πάνω από όλα για το σινεμά.

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Γεννήθηκα στην Κυψέλη και στη συνέχεια μετακομίσαμε στην Αγία Παρασκευή. Μπήκα στην ΑΣΟΕΕ (κανείς δεν ξέρει γιατί), έβγαλα το πανεπιστήμιο της ΑΣΟΕΕ (κανείς δεν ξέρει γιατί) και μετά μου τη βάρεσε και έφυγα στην Αγγλία και έκανα κινηματογράφο.

_ Και πώς σου προέκυψε το σινεμά;
Είχα μανία. Ασχολούμουν και με τη φωτογραφία. Κατά τη διάρκεια του πανεπιστημίου πήγαινα και σε ένα φωτογραφικό γκρουπ, τραβούσα φωτογραφίες και έβλεπα πολύ σινεμά. Έκανα αίτηση στην Αγγλία και για course φωτογραφίας και για το τμήμα βίντεο. Και με δέχτηκαν στο τμήμα του βίντεο.

_ Όταν μεγάλωνες στην Αθήνα στην παιδική και στην εφηβική ηλικία θυμάσαι τι έβλεπες και τι άκουγες;
Θυμάμαι πολύ έντονα ότι είχα πολύ μεγάλη μανία με τον David Lynch γιατί τότε είχε βγει το Τwin Peaks και θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε Παρασκευή που το έπαιζε στην ΕΡΤ, καθόμουν μόνη μου γιατί όλοι κοιμόντουσαν το βράδυ, και το έβλεπα και είχα πάθει σοκ. Επίσης είχε βγει το Wild at Heart, πάλι του Lynch και το είδα και έπαθα σοκ. Επίσης όταν ήμουν μικρή μου άρεσαν πολύ τα θρίλερ, θυμάμαι για παράδειγμα το Παρασκευή και 13 και τέτοιου είδους θρίλερ που μαζευόμασταν στο σπίτι να τα δούμε. 80’ς και splatter θρίλερ που μεγαλώσαμε με αυτά. Μετά άρχισα να ανακαλύπτω λίγο το σινεμά. Για μένα η σχέση με το σινεμά είναι σαν να ζω μια άλλη ζωή ή να ζω τη ζωή που δεν μπορώ να ζήσω ή να δημιουργήσω πολλές ζωές μαζί.

_ Η μουσική προέκυψε ταυτόχρονα ή ήρθε ετεροχρονισμένα;
Είχα μανία και με τη μουσική. Θυμάμαι ότι μου άρεσαν οι Blondie και μετά ανακάλυψα την P.J. Harvey, την Bjork. Κάθε σαββατοκύριακο κατέβαινα στο κέντρο της Αθήνας και πήγαινα στο Happening, ένα δισκάδικο στην Χαριλάου Τρικούπη, σε ένα άλλο που υπήρχε στη Μασσαλίας και πήγαινα και αγόραζα δίσκους, βινύλια. Μανία με τη μουσική. Έβλεπα τη μουσική εκπομπή στην ΕΡΤ το Μουσικόραμα κάθε Παρασκευή και πολλές φορές το έγραφα και σε VHS για να βλέπω τα videoclip. Κάπου πρέπει να υπάρχουν αυτά, δεν ξέρω…
Τώρα θέλω να κάνω ένα βίντεο κλιπ για τις S.W.I.M., να το γυρίσω σε VHS ή σε μίνι DV. Μου αρέσει αυτή η ελευθερία του μέσου. Δεν αντέχω άλλο τον κινηματογράφο που χρειάζεται φώτισμα, κάμερα κλπ.

_ Δεν έχεις φετίχ δηλαδή με το φιλμ στο σινεμά.
Μου αρέσει πολύ αλλά έχω αρχίσει και το αφήνω τώρα. Βέβαια τις ταινίες έτσι όπως τις κάνω είναι πολύ κινηματογραφικές. Ας πούμε, την ταινία που κάναμε τώρα, το Starflyer έχει πολλά κινηματογραφικά πράγματα. Απλά με κουράζει η διαδικασία.

7Hz 

_ Το Λονδίνο;
Το Λονδίνο ήταν μια περίεργη εμπειρία. Είχα τρέλα με το Λονδίνο. Είχα πάει αρκετές φορές πριν πάω για τις σπουδές μου και το είχα ερωτευτεί. Με το που πήγα όμως εκεί και ξεκίνησα τις σπουδές, άρχισε να με κουράζει αφόρητα. Δεν άντεξα για πολύ. Έμεινα εκεί για 2,5 με 3 χρόνια και τον τελευταίο χρόνο έφυγα με ένα πρόγραμμα τύπου Erasmus και πήγα στη Βαρκελώνη.

_ Δηλαδή δεν θα σκεφτόσουν καθόλου να μείνεις εκεί;
Όχι. Μου φαινόταν δύσκολη η ζωή εκεί. Ακόμα και για να βγεις να πας κάπου, ήταν πολύ κουραστικό, πράγμα που δεν συμβαίνει εδώ στην Αθήνα. Επίσης, εδώ έχω δημιουργήσει ένα κύκλο/κάποιες επαφές λόγω και της μακράς εμπειρίας μου στην παραγωγή και ξέρω πώς να φτιάχνω τις ταινίες μου, πώς να τις χρηματοδοτώ κ.λ.π., έχω δηλαδή κάποια εργαλεία ακόμα και αν είναι low budget. Τις κάνω όμως με έναν τρόπο. Επίσης το θεωρώ πρόκληση με την έννοια ότι ήμουν πολύ μεγάλη όταν αποφάσισα να σκηνοθετήσω.

_ Πώς βρέθηκες να ασχολείσαι με την παραγωγή;

Όταν έφυγα από το Λονδίνο (είχα κάνει εκεί μια βασική ταινία ντοκυμαντέρ) και γύρισα στην Αθήνα, άρχισα να δουλεύω εθελοντικά στις Νύχτες Πρεμιέρας στο Programming Team και μετά πήγα και δούλεψα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πάλι στο Programming Team όπου είδα άπειρες ταινίες από όλον τον κόσμο. Ήταν μεγάλο σχολείο για μένα αυτό. Μετά γνωρίστηκα με την Αθηνά Τσαγκάρη στο Τορόντο όταν έπαιζε η Κινέττα, η οποία μου είπε, κάνω μια ταινία, θέλεις να την κάνουμε μαζί; Και κάπως έτσι βρέθηκα στην παραγωγή και πριν το πάρω είδηση το ένα έφερε το άλλο.

_ Η δική σου πρόθεση όμως ήταν να σκηνοθετήσεις.
Ναι, πάντα έβλεπα τον εαυτό μου σαν film maker. Δεν σκέφτηκα ποτέ να βγάλω λεφτά ή να γίνω μεγάλος παραγωγός. Μου άρεσε η διαδικασία. Η παραγωγή είναι μεγάλο σχολείο αλλά δεν θα επέστρεφα εκεί. Το κάνω πολύ σπάνια, σε ιδιαίτερες περιπτώσεις για ανθρώπους δικούς μου που πιστεύω σε αυτό που κάνουν.

_ Στα φεστιβάλ όπου βρέθηκες τότε ακόμα και ως εργαζόμενη όπως είπες, τι διαφορές βλέπεις με τα κινηματογραφικά φεστιβάλ του σήμερα;
Δεν είναι το ίδιο. Ωστόσο τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό οι κλίκες είναι ίδιες. Θεωρώ ότι τα φεστιβάλ είναι μια πολύ μεγάλη κλίκα που προωθούν ένα συγκεκριμένο είδος σινεμά ανάλογα με τις εποχές. Από την άλλη μεριά, εμείς ως ανεξάρτητοι δημιουργοί, βασιζόμαστε σε ένα φεστιβάλ για να δουν τις ταινίες μας, ειδικά τις μικρού μήκους. Σήμερα βέβαια με το online κάπως αρχίζει και αλλάζει αυτό, αλλά η εμπειρία της αίθουσας του κινηματογράφου είναι αξεπέραστη για μένα. Κάποτε πήγαινα 100.000 φορές την εβδομάδα! Τώρα δεν πάω, επιλέγω, βλέπω πολλά στο σπίτι. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορώ να ξεπεράσω την εμπειρία της κινηματογραφικής αίθουσας.

_ Όταν δούλευες στα φεστιβάλ τι θεωρείς ότι προωθούσαν;
Εγώ δούλεψα σε μια εποχή όπου όλοι ανακάλυπταν το σινεμά του Ιράν, της Ταϋλάνδης και το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά όπως ήταν τότε, που ήταν πιο DIY. Οι τάσεις όμως αλλάζουν. Έχει αλλάξει πολύ το τοπίο. Τώρα έχουν αρχίσει να δίνουν πιο πολύ αέρα στις γυναίκες σκηνοθέτιδες, επειδή αναγκάστηκαν πιο πολύ και όχι τόσο επειδή το πιστεύουν, στο σινεμά είδους, για παράδειγμα άλλοτε άκουγαν horror και σου έλεγαν ότι ανήκει στα σκουπίδια. Και για μένα είναι ένα μεγάλο στοίχημα το ότι γύρισα στην Ελλάδα, επειδή ήθελα να κάνω ταινίες είδους. Πάντα όταν γράφω ξεκινώ να γράφω κάτι ρεαλιστικό και μετά πάντα μου γυρίζει στο μεταφυσικό, στο horror ή και ακόμα και στο sci fi. Είναι ένα στοίχημα για μένα γιατί βαριέμαι το ελληνικό σινεμά, δηλαδή ναι μεν υπάρχει ο Λάνθιμος που έχει κάνει μια σχολή, από εκεί και πέρα όμως δεν θεωρώ ότι αγγίζει το κοινό.

_ Θεωρείς δηλαδή ότι είναι υπαρκτό ρεύμα το weird wave; Ότι είναι κίνημα, έχει δηλαδή χαρακτηριστικά κινήματος; Συμμετείχες εσύ σε αυτό;
Έτσι λένε, αλλά χωρίς να το επιδιώκω. Οι ταινίες του Γιώργου και της Αθηνάς ήταν πολύ κοντά γιατί ήταν συνεργάτες και αυτό το πράγμα επηρεάστηκε και δημιούργησε μια σχολή. Κατά τη γνώμη μου το weird wave δεν δουλεύει για όλους τους σκηνοθέτες επειδή κουράζει. Από την άλλη το ελληνικό σινεμά κάτι προσπαθεί να κάνει, αλλά ακόμα δεν έχει βρει τα πατήματά του κατ’ εμέ. Το θέμα είναι να επικοινωνείς με το κοινό, το μεγάλο/ευρύ κοινό, όχι αυτόν που πηγαίνει στο φεστιβάλ.

_ Η μικρού μήκους όμως πώς μπορεί να επικοινωνήσει με το ευρύ κοινό με άλλον τρόπο αν όχι διαδικτυακά;
Στο εξωτερικό υπάρχει μεγάλο δίκτυο. Για παράδειγμα στη Γαλλία ή στην Ιταλία τα μεγάλα κανάλια προωθούν τις ταινίες μικρού μήκους, δίνουν λεφτά γι’ αυτές, τις προβάλλουν στην τηλεόραση. Εδώ κάτι προσπαθεί να κάνει το Εrtflix και η Ερτ μέσω του Μικροφίλμ. Θεωρώ ότι στο εξωτερικό υπάρχει ένας διάλογος γι’ αυτό το πράγμα. Για μένα η μικρού μήκους είναι φοβερό φορμά.

_ Πιστεύω ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει η μεγάλη φόρμα. Αλλά εσένα σε ενδιαφέρει η μεγαλύτερη φόρμα έτσι δεν είναι;
Μου φαίνεται τεράστια η πρόκληση να μπορείς μέσα σε μιάμιση ώρα, με μια ιστορία να κρατήσεις τον άλλον εκεί.

_ Σου φαίνεται ότι η ιστορία λέγεται πιο εύκολα στη μικρή φόρμα;
Διαφορετικά. Είναι πολύ δύσκολο να το συμπεριλάβεις όλο αυτό το πράγμα. Η μεγάλη φόρμα από την άλλη μεριά έχει άλλα προβλήματα. Μπορεί να το ξεχειλώσεις. Για παράδειγμα αυτές οι σειρές με έξι σαιζόν και ένα επεισόδιο που διαρκεί μία ώρα, με κάτι αφηγήσεις τεράστιες…

_ Δεν φτιάχνονται βέβαια με τον ίδιο τρόπο που φτιάχνεται μια ταινία. Ακόμη και σεναριακά δεν δουλεύεται με τον ίδιο τρόπο.
Όχι, αλλά εμένα ακόμα κι αυτό το μεγάλο φορμά της τηλεόρασης έχει αρχίσει και με κουράζει. Το βλέπω λίγο εθισμένη όπως κάνουν όλοι, με την έννοια ότι κάτι χάνω αν δεν το δω, αλλά έχει αρχίσει και με κουράζει. Έχω προσπαθήσει να φλερτάρω με την τηλεόραση και τα παράτησα.

_ Το έχεις εγκαταλείψει δηλαδή σαν προοπτική; Γιατί και μένα με εντυπωσίασε το γεγονός ότι πήγες κατευθείαν από τη μικρού μήκους στη σειρά.
Η σειρά ήρθε πριν από τη μεγάλου μήκους και πριν αρχίσω να σκηνοθετώ. Κι αυτό επειδή είχα την ανάγκη να γράψω. Σιγά σιγά μετά προέκυψε γιατί δεν πίστευα ότι μπορώ να σκηνοθετήσω. Και μου φάνηκε πάρα πολύ δύσκολο. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς δημιουργείς όλη αυτή την ομάδα για να κάνεις όλο αυτό το πράγμα.

_ Πώς πίστευες δηλαδή ότι θα διάγεις το βίο σου στο σινεμά ως film maker;
Ήθελα να κάνω ντοκυμαντέρ. Προσπάθησα να κάνω κάποιο ντοκυμαντέρ αλλά τελικά δεν με τράβηξε, δεν το αγάπησα πάρα πολύ.

_ Μπορεί να επανέλθεις ωστόσο.
Ναι, μπορεί. Είναι όλα ανοιχτά. Αλλά τη σειρά άρχισα να τη γράφω σε μια εποχή που στην Ελλάδα δεν είχαμε τίποτα και ήθελα να κάνω μια σειρά στο επίπεδο των ξένων. Και όντως αυτή η σειρά πήγε πάρα πολύ καλά. Την πήγαμε σε διάφορα labs. Αλλά βρήκαμε πάρα πολλές πόρτες κλειστές. Επειδή λοιπόν αυτή η σειρά τότε ήταν για μια γυναίκα 40 χρόνων που βρισκόμενη σε ένα μεταίχμιο στη ζωή της, ερωτεύεται μια άλλη γυναίκα και αλλάζει τη ζωή της, υπήρξε πάρα πολύ μεγάλη λογοκρισία. Το στοίχημα ήταν ότι η πλοκή διαδραματιζόταν στην Ελλάδα, στην Αθήνα και τα κανάλια μας έλεγαν πώς δεν μπορείς να έχεις μια πρωταγωνίστρια λεσβία. Αν είναι δεύτερος χαρακτήρας εντάξει, αλλά πρωταγωνίστρια δεν μπορούμε. Αυτή ήταν η απάντηση από όλα τα κανάλια που τώρα δεν είναι έτσι.

_ Πιστεύεις ότι σήμερα θα σε αντιμετώπιζαν διαφορετικά;
Μπορεί και όχι αλλά σήμερα μπορεί να έχουν ανοίξει τα θέματα, είναι όμως όλο πολύ ψεύτικο. Οπότε όταν είδα ότι η σειρά, το να κάνεις τηλεόραση, χρειαζόταν να μιλήσεις με πάρα πολλούς ανθρώπους και να σε περιορίζουν, δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα δημιουργικό και έτσι κάπως το άφησα στην άκρη. Σκέφτηκα, νομίζω ότι η αγάπη μου είναι το σινεμά και εκεί θα κάτσω.

_ Παραγωγή στις δικές σου ταινίες κάνεις εσύ;
Ναι. Στην τελευταία μου ταινία το 7Hz ήμουν πολύ τυχερή γιατί ήρθε μια υπέροχη εταιρεία, η Abfab, η οποία ενώ κατά τη διάρκεια του Covid δεν γινόταν τίποτα, ανέθεσε σε 12 film makers να κάνουμε μικρού μήκους. Και είχαν κάποιους κανόνες: μέχρι δύο ηθοποιοί, ένα location, μια μέρα γύρισμα. Φοβερό σχολείο. Οπότε έτσι προέκυψε αυτή η ταινία, το 7Hz.

_ Για την Αμυγδαλή το κίνητρο ήταν το είδος; Ήθελες να κάνεις ταινία είδους; Τη θεωρείς ταινία coming of age;
Ναι, τη θεωρώ coming of age, ένα είδος horror coming of age ας πούμε. Αλλά φαντάσου ότι κι αυτό όταν το είχα γράψει, δεν ήθελα να το σκηνοθετήσω. Ήταν να το σκηνοθετήσει το Άλκη Παπασταθόπουλος με το οποίο δουλεύαμε τότε στο XAOS και κάποια στιγμή έρχεται το Άλκη και μου λέει, ρε παιδί μου, το έχεις σκεφτεί, το έχεις γράψει, γιατί δεν το σκηνοθετείς κιόλας;

_ Πάντως ενώ δήλωσες film maker το απωθούσες, το απέφευγες κάπως.
Μου φαινόταν πολύ μεγάλο task. Τώρα δεν μου φαίνεται και τόσο. Ξέρω ότι το σινεμά δημιουργείται από πολλούς ανθρώπους, κι επίσης πρέπει να πω ότι είχα πάντα στο πλευρό μου τη Μαριλένα* η οποία ήταν φοβερή υποστηρίκτρια, με στήριξε πάρα πολύ και επίσης επειδή κάνουμε μαζί μουσική στο συγκρότημα, εκείνη δηλαδή φτιάχνει τη μουσική, ήξερα ότι πάντα θα ήταν συνοδοιπόρος μου σε αυτό το πράγμα.

Είδα όντως ότι το σινεμά είναι μια διαδικασία ωραία όπου συνεργάζομαι με πάρα πολλούς καλλιτέχνες, διευθυντές φωτογραφίας, σκηνογραφία, κοστούμια, μέικ απ, μουσική, μοντάζ, οπότε έχει πολλές ευκαιρίες να διορθώσεις την ταινία και με έναν τρόπο ανήκει και σε όλους, δηλαδή περνάει μέσα από ένα κανάλι ανθρώπων.

Οπότε όταν έχεις καλούς συνεργάτες και εγώ αυτό προσπαθώ να στήσω τώρα, την ομάδα μου, άτομα με τα οποία έχω ήδη δουλέψει μαζί κιόλας, έχεις μια ασφάλεια για το αποτέλεσμα, ότι θα βγει αυτό που έχεις φανταστεί.

_ Το σκέφτεσαι ότι μπορεί να κάνεις πάντα θρίλερ; Θα ήθελες;
Το σκέφτομαι. Το 7Hz είναι θρίλερ αλλά είναι πιο δυστοπικό, το Starflyer είναι lesbian vampire και μάλιστα ο τρόπος με τον οποίο έχουν γραφτεί οι χαρακτήρες με κάνει να σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να μεταφερθεί και σε σειρά. Θα ήταν κάτι που θα με ενδιέφερε. Ήταν μεγάλο στοίχημα το Starflyer γιατί φτιάχτηκε με πολύ λίγα λεφτά, με πολύ κόπο από ανθρώπους που με στήριξαν και τώρα έχω πάρει επίσης λεφτά για να κάνω μια άλλη μικρού μήκους. Είναι σε άλλο κλίμα αλλά πάλι είναι στο πλαίσιο του μεταφυσικού. Ήθελα να κάνω μια ταινία χωρίς ηθοποιούς και χωρίς να έχω ενδυματολόγο, μακιγιάζ κ.λ.π. και να είναι μια μαύρη κωμωδία που να είναι για κάποια αγάλματα που επικοινωνούν μεταξύ τους. Μεγάλου μήκους δουλεύω δύο ταινίες. Tη μία με την Αλεξάνδρα Ματθαίου που είναι επίσης σκηνοθέτης και σεναριογράφος και είναι feminist horror. Η άλλη είναι και αυτή με έναν τρόπο θρίλερ πάνω στις σχέσεις των ανθρώπων. Φαντάσου λίγο ένα Μπέργκμαν με στοιχεία συμβολικά. Θέλω οι ιστορίες μου να είναι ξεκάθαρες. Εντωμεταξύ είμαι και υπερβολικά επεξηγηματική, ειδικά όταν γράφω. Μετά τα αφαιρώ βέβαια αλλά θέλω η ταινία να είναι κάτι που ο άλλος θα το δει και να μπορεί να μπει μέσα της και όχι να ψάχνεται. Και το στοίχημά μου είναι να μείνω στο σινεμά είδους, εξάλλου μου βγαίνει φυσικά. Ας πούμε στο Starflyer όπου βλέπουμε δύο βαμπίρ, ένα παλιό και ένα νεότερο να συναντιούνται στο Allou Fun Park, είχα ξεκινήσει να γράφω μια ιστορία για ένα ζευγάρι κανονικό, non vampire, που χωρίζει στο Allou Fun Park. Και διαβάζω μετά το σενάριο και το βρίσκω πολύ βαρετό. Και μετά σκέφτηκα να κάνω τους χαρακτήρες βαμπίρ. Δεν είναι βέβαια ίδια η ιστορία αλλά έτσι προέκυψε.

_ Και το 7Hz που πήγε τώρα στη Δράμα;
Αυτή είναι με την Abfab και η αφορμή ήταν αυτό που περνούσαμε στη διάρκεια του Covid. Εκτός από αυτούς τους τρεις κανόνες που μας έδωσαν, μας είχαν πει να αντλήσουμε από την εμπειρία μας από την πανδημία. Για μένα είναι κάπως και πολιτική ταινία που δεν έχει να κάνει μόνο με τον Covid, γιατί ήταν φανερό ότι ήταν κάτι που είχε έρθει για να μείνει, οπότε είχε ανοίξει το πλαίσιο. Σκέφτηκα λοιπόν τι με ενοχλούσε πιο πολύ στον Covid. Με ενοχλούσε πάρα πολύ αυτό με τα μηνύματα που έπρεπε να δηλώνεις πού πας και η ιδέα ήταν ότι σκέψου να ζεις σε ένα κράτος, γιατί κάπως έτσι ξεκινά η ταινία, όπου δηλώνεις συνεχώς πού πας. Σκέφτηκα τον τηλεφωνικό θάλαμο. Το location ήταν στα Καλύβια, ένα ξεχασμένος, μισοχτισμένος οικισμός, και είπα δεν θέλω τίποτα άλλο από σκηνογραφία, θέλω να φέρω έναν τηλεφωνικό θάλαμο από αυτούς που κλεινόμασταν μέσα. Ήταν και το μόνο prop που φέραμε. Εντωμεταξύ εγώ δεν το ήξερα αλλά, υπάρχει ένα μουσείο του ΟΤΕ στην Κάτω Κηφισιά που είναι για τις τηλεπικοινωνίες και έχει άπειρους θαλάμους, τους οποίους δίνουν δωρεάν για γυρίσματα. Έχουν θαλάμους από το 30 μέχρι τώρα, από τους πιο καινούριους. Τον πήραμε με ένα φορτηγό και τον τοποθετήσαμε σε αυτό το μέρος.

_ Και ποια θα είναι η πορεία της ταινίας τώρα; Πού πάει μετά τη Δράμα;
Έχει πάει ήδη. Έχει κάνει πρεμιέρα στις Βρυξέλλες στο Short film Festival, έχει πάει στη Νορβηγία στο Norwegian Short Film Festival, έχει πάει στο μεγάλο φεστιβάλ των Βρυξελλών, έχει πάει σε ένα φεστιβάλ στο Παρίσι. Θα πάει τώρα στο Bolton στην Αγγλία, θα πάει στη Γερμανία, πήγε Δράμα, πάει στις Νύχτες Πρεμιέρας και βλέπουμε από εκεί και πέρα.

_ Και τα βαμπίρ;
Με τα βαμπίρ είμαστε ακόμα στο μοντάζ. Είμαστε σε ένα πολύ καλό σημείο όπου είμαστε ευχαριστημένες από το μοντάζ και μπαίνει τώρα η Μαριλένα να κάνει τις παλαβομάρες της. Ιδανικά αυτό θα ήθελα στο εξωτερικό να το στείλω. Η Αμυγδαλή πήγε πάρα πολύ καλά και το έτρεξα και μόνη μου. Πήγε σε πάρα πολλά φεστιβάλ, πήρε και κάποια βραβεία. Το 7Hz είναι πιο δύσκολη ταινία και ακόμα βρίσκει τα πατήματά της. Τώρα, το βαμπίρ πιστεύω ότι θα είναι πολύ fun. Αλλά τα φεστιβάλ είναι πάντα λίγο διστακτικά σε τόσο φαν ακόμα. Εδώ τώρα ξαφνικά ανακάλυψαν τις γυναίκες σκηνοθέτες που κάνουν horror γιατί ήταν τελείως ανδροκρατούμενο το είδος. Τώρα είναι λίγο πιο ανοιχτά. Δηλαδή τη μεγάλου μήκους που έχουμε με την Αλεξάνδρα, το Στρίγγα, το έχουμε πάει σε κάποια labs, πέρσι π.χ. στη Θεσσαλονίκη όπου πήρε επίσημο μεγάλο βραβείο στο Pitching ένα coproduction market που υπάρχει στο Pitching βρήκαμε φοβερή ανταπόκριση. Δεν το πίστευα. Και συζητώντας με κάποιους από το Arte στη Γαλλία μας έλεγαν ότι ακόμα κάποια μεγάλα κανάλια είναι διστακτικά προς το είδος αλλά έχει αρχίσει και ανοίγει. Εντωμεταξύ ξαφνικά διάφοροι film makers εδώ κάνουν horror πια. Το horror έχει πάντα κοινό.

_ Τώρα όμως υπάρχουν και τρόποι να το διανείμεις και να το πλασάρεις κάπως διαφορετικά.
Είναι φοβερό. Εμένα δεν μου αρέσει να κάνω horror για το horror, δεν θα κάνω δηλαδή ταινίες σαν το Saw, θέλω να έχει μια ιστορία που κάπου να πηγαίνει. Απλώς μου αρέσει να λέω την ιστορία με έναν πιο μεταφυσικό τρόπο.

_ Και με τη μουσική; Είναι ίδια η σχέση σου με αυτή που έχεις με το σινεμά ή όχι;
Δεν θεωρώ ακριβώς τον εαυτό μου μουσικό, αλλά πιο πολύ με παρέσυρε η Μαριλένα, μετά ξεκίνησα να μαθαίνω ντραμς, πιο παλιά έπαιζα και αρμόνιο, οπότε πάντα μου άρεσε η μουσική. Μετά όταν άρχισα να μαθαίνω ντραμς και γνώρισα τη Μαριλένα και αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί, μας είπε η Τζίνα τότε, ελάτε στο συγκρότημα. Και το λατρεύω αυτό το πράγμα, γιατί βλέπω και τον τρόπο που δουλεύει η Μαριλένα και μ’ αρέσει και το αποτέλεσμα. Είναι πολύ κοντά σε μένα.

_ Άρα στη μουσική υπάρχεις μέσω του συγκεκριμένου σχήματος;
Ναι. Με ενδιαφέρει το συγκρότημα, αυτό που κάνουμε και επιπλέον τώρα, επειδή η Μαριλένα γράφει τη μουσική σε όλες μου τις ταινίες και θα συνεχίσει να το κάνει, το βλέπω σαν μια συνέχεια όλο αυτό. Αλλά εγώ δεν γράφω μουσική ούτε στίχους, απλά ερμηνεύω αυτό που κάνει η Μαριλένα και συμμετέχω με τον τρόπο μου, με το να συνδιαλεγόμαστε. Η μουσική είναι ένα πολύ πολύ μυστήριο πράγμα. Πολύ δύσκολο να επιβιώσεις μ’ αυτό. Χειρότερα από το σινεμά. Γιατί δεν υπάρχει πλαίσιο από όπου μπορείς να πάρεις μια χρηματοδότηση και να κάνεις κάτι.

_ Και στο σινεμά το πλαίσιο είναι μικρό.
Είναι μικρό αλλά ξέρεις ότι λίγο από δω λίγο από εκεί, κάτι θα πάρεις. Στη μουσική είναι ό,τι να ‘ναι. Επίσης είναι πάρα πολύ εύκολο να το κλέψεις, εννοώ ότι όλοι ακούν μουσική και κανείς δεν πληρώνει για τη μουσική. Δηλαδή σχήματα σαν κι εμάς που θα ‘πρεπε κάπως να βγάζεις τα προς τα ζην, δεν μπορείς να το κάνεις. Το spotify και το youtube τα έχουν χαλάσει όλα, το ίντερνετ γενικά, λόγω της άμεσης πρόσβασης που έχει κανείς.

*Lead singer των Someone Who Isn’t Me

Photos by: Ευγενία Μπουρζούκου