Το κυνήγι του virality είναι πια αυτοσκοπός για τους περισσότερους χρήστες του διαδικτύου όταν «μοιράζονται» κάτι. Έτσι, ενώ παλιότερα, στα σπάργανα των social media, ένας χρήστης στα social media «ανέβαζε» κάτι και το έβλεπε να γίνεται viral έκπληκτος, τώρα αυτός o ίδιος χρήστης στοχεύει στο virality. Κι αυτό γιατί τώρα το virality έχει πια απολαβές σε φήμη, χρήματα, καριέρα. Το 2008 στο επεισόδιο «ο Καναδάς σε απεργία» τα αγόρια του South Park ανεβάζουν ένα βίντεο στο youtube που γίνεται viral. Σύντομα, όμως, και απογοητευτικά, τα αγόρια συνειδητοποιούν ότι το virality τους δεν αξιοποιείται οικονομικά.
Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η Isha Tikone, η Haliey Welch (περισσότερο γνωστή ως Hawk tuah girl), ο κωμικός Kareem Tahma με το Keep the meter running, απολαμβάνουν τώρα κάτι περισσότερο από το thrill της στιγμιαίας διασημότητας. Το αν αυτό μπορεί βέβαια κάποιος να το διατηρήσει σε βάθος χρόνου, είναι άλλο θέμα. Τι είναι αυτό όμως που καθιστά κάτι viral; Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στο να πιέσουμε το share button; Από τη φύση του το ανθρώπινο ον είναι συναισθηματικό ον που κινητοποιείται από τα συναισθήματά του. Σύμφωνα με το Social Intelligence Lab, νέα έρευνα υποδεικνύει ότι η παρακολούθηση βίντεο με ζώα μπορεί να είναι καλή για εμάς. Το να κοιτάς χαριτωμένες εικόνες προσφέρει στον εγκέφαλο μια μικρή έκρηξη ντοπαμίνης, ενεργοποιώντας το ίδιο χημικό σύστημα ανταμοιβής που ενεργοποιείται από ναρκωτικά όπως η κοκαΐνη. Την επόμενη φορά που θα πιέσεις κοινή χρήση, λοιπόν, ξέρεις πως θα ‘ναι οι ενδορφίνες σου. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα αυτό που στην πραγματικότητα ωθεί το virality είναι η ικανότητα του περιεχομένου να προκαλεί ως επί το πλείστον τρία συναισθηματικά ερεθίσματα: δέος (25%), γέλιο (17%) και διασκέδαση (15%).
Στη μελέτη των New York Times Psychology of sharing αναδεικνύονται και τα εξής σημεία
_ πολύτιμο / διασκεδαστικό περιεχόμενο
_ ορισμός του εαυτού στους άλλους (ακόμη κι η οργή οριοθετεί τι ΔΕΝ είμαστε)
_ ανάπτυξη σχέσεων
_ εμπλοκή
_ ενημέρωση
